hvandeker

Vandaag is er in sommige delen van de wereld, zoals de Arabische wereld in Noord-Afrika en het Midden-Oosten, een duidelijk tekort aan werkgelegenheid en ook aan eten. Dit wegens niet aanwezig en zo ja, te duur . Men zou de recente gebeurtenissen aldaar dus ook voedselrevoluties en voedselrellen kunnen noemen zoals een aantal jaren terug maar deze keer met verstrekkende gevolgen. Voedselcrisissen komen steeds meer voor en daarbij is een stelling : teveel voedsel en relatief lage prijzen ( tov beschikbare inkomen ) in het Westen en teweinig voedsel en relatief hoge prijzen in hogergenoemde delen van de wereld.

Er is niet alleen veel verspilling aan de consumentenzijde in het Westen , maar ook veel verspilling - gewild of ongewild - in de hele wereld. Oorzaken kunnen daarbij de volgende zijn : veel landbouwgronden zijn niet of onderbenut, de klimaatverandering veroorzaakt een tekort, soms een teveel aan water waardoor heel wat oogsten vernietigd worden. Er zijn de onaangepaste productiemethodes en soms ook te weinig boeren. Bovendien is er, ook omwille van de speculaties op de financiële markten, een grote prijsonzekerheid voor de boeren. Ten slotte kunnen de kleine landen en de kleine boeren niet op tegen de regels en de macht van de grote boeren ( eigenlijk multinationals en landbouwindustrieën ) en de grote landen, ondanks het feit dat proefondervindelijk bewezen is dat kleine producenten altijd een pak efficiënter werken dan grote. Kleinere boeren willen trouwens grotere onafhankelijkheid, meer zeggenschap over de eigen situatie en hebben zo hun eigen beroepstrots.

Maar wat zegt Robert Watson, Brits voedselexpert : er zijn oplossingen voor het voedselprobleem, voor land- en tuinbouw, maar we krijgen die niet verkocht omdat (te) grote economische belangen spelen. Tja, dan...

Wa zijn nu die oplossingen ? We zetten er enkele op een rijtje : minder grootschalige land- en tuinbouw, dus minder transport(kosten), minder opslag(kosten), een betere verdeling van het voedsel, eerlijker prijzen voor de producent, meer aandacht voor het leefmilieu door eco-landbouw, het stoppen van dumping van voedseloverschotten in ontwikkelingslanden waardoor de lokale boer onderuit gaat, duurzame consumptie en minder verspilling in ' het Westen ', minder vleesverbruik ( en dus vee die de voedingsgewassen voor de mens verbruiken), etc.

Kortom een nieuwe soort landbouw, verbonden met ecologische en sociale netwerken, kortere afstanden tussen producenten en consumenten, afschaffen van subsidies voor grote bedrijven omdat die prijsverstorend werken, verbieden van speculaties die honger veroorzaken.

Bron : Knack dd 16 febr. 2011. Naar een nieuwe landbouw. Dirk Draulans.

Hvandeker : De trend langs productiezijde is onmiskenbaar, maar de consument zou die kunnen versterken door een andere, meer sociale en ecologische refleks. Die transitie kan ook bij ons voet aan de grond krijgen, mondjesmaat ...maar van het een komt het ander. Een strijd van David tegen Goliath, voorlopig toch.  En ook de overheid heeft hierin een belangrijke rol.       

Wat hebben Mexico, Oezbekistan, Kirgizië, Marokko, Mauretanië, Senegal, Niger, Indonesië, Burkina Faso, Kameroen, Haïti en Zuid Jemen met elkaar gemeen ? Het tekort aan voedsel veroorzaakte er vorig en dit jaar overal voedselrellen. En vooral in de steden , wat veel bedreigender is voor de lokale regimes als de hongerlijdende boeren op het platteland. Alles samen zijn er sedert het begin van 2008 in 37 landen voedselcrisissen geweest en in 20 andere werd een controlemechanisme ingesteld op de prijzen van oa rijst, graan en maïs ( die in 2007 alleen al mondiaal met 40 % stegen en er zit weinig beterschap in voor 2008). De stijgende prijzen zijn natuurlijk een ramp voor die mensen welke een zeer groot stuk van hun inkomen naar voedsel zien gaan. Een echt hongerige mens is natuurlijk een boze mens en dus zijn rellen de normaalste zaak van de wereld.

Oorzaken zijn bekend : toenemende wereldbevolking, de gevolgen van de klimaatverandering met overstromingen en droogtes en de groei van de middenklasse in landen zoals China en India met een wijzigend voedselpatroon. Daarnaast ook het feit dat voedsel gebruikt wordt voor biobrandstof ( oa ethanol slorpt nu reeds 20 % van de maïsoogst op in de VS en het wordt steeds erger). Genetisch gemanipuleerd voedsel , met een meeropbrengst van 15 %, is dan op het eerste gezicht een gedroomde oplossing... Maar er zijn nog andere oorzaken die spelen : importerende landen leggen geen strategische voorraden meer aan, omdat ze er van uitgaan dat exporterende landen hun overschotten wel zullen bewaren. Niet dus, het is nu eerder " ieder voor zich ". Tenslotte gaan heel wat oogsten verloren wegens structurele desinvesteringen, gebrekkige infrastructuur, slecht bestuur en inefficiëntie van sommige productiesystemen.

Bron : De Morgen dd 5 april 2008

Hvandeker : iedereen, ook de mensen van het VN-voedselagentschap FAO, kent de oorzaken. En misschien zijn er nog andere waar men niet over spreekt : speculatieve, nationalistische, verborgen. Waar niemand eigenlijk vat op heeft of kan hebben. Maar ik lees ook elders : onze wereld kan voldoende voedsel produceren en doet dat mogelijk ook, alleen is de distributie en de verdeling niet juist. En is er opnieuw meer honger. Bovendien toont dit alles aan dat er steeds meer een duidelijk verband is tussen de klimaatverandering, het opwekken van energie, het verkrijgen van water en het voedselprobleem. Alleen de VN kan daar een leidende rol in spelen, maar doen ze dat ook in voldoende mate  ?