hvandeker

Dat er steeds meer mensen in de knoei geraken door de wereldwijde voedselcrisis, met de oorzaken als vicieuze cirkels eromheen, kan men overal lezen. Lees ook de delen 1 en 2 op mijn blog van een weekje geleden. Wat echt nieuw is, sinds de voedselprijzen uit de pan zijn beginnen rijzen de laatste 6 maanden, zijn de 100 miljoen " nieuwe " armen, ten gevolge van het feit dat iedereen daardoor op de voedselladder minstens 1 sport naar beneden wordt geduwd. En dan gaan vooral onderaan mensen hun weinige houvast verliezen.

Het wereldvoedselprogramma van de VN, het WFP, geeft noodhulp zoveel ze kan en afhankelijk van het geld dat ze ontvangen. Maar de crisis wordt ook een uitdaging genoemd voor de globalisering. Sommigen noemen ze ' de grootste uitdaging waar het WFP tegen aan kijkt in haar 45-jarige geschiedenis. Dan komt onvermijdelijk de vraag : moet men gaan naar meer of minder globalisering. Het is bijna onvermijdelijk dat er polarisatie optreedt in dat verband. Enerzijds de groep mensen die beweren dat - mits het voldoen aan een aantal voorwaarden zoals meer regelgeving en de medewerking van oa distributie - de lokale productie van landbouwgewassen er kan voor zorgen dat de wereld op een adequate en rechtvaardige manier zelfs ruim van voedsel kan voorzien worden. En anderzijds de groep die niet terug wil naar wat zij noemen " kleinschalige landbouwromantiek "maar voluit de kaart willen trekken van nog grotere, gesofistikeerde en hoogtechnologische agro-industriën die voedselvraag en - aanbod perfect kunnen op elkaar afstemmen en managen.

Wat er ook van zij : de huidige landbouwcrisis zal op termijn het gezicht van de wereld ( moeten ) veranderen. Landbouw kan niet louter beschouwd worden als een productiesector, maar moet ook zorgen dat sociale, economische en ecologische thema's samen sporen.  

Bron De Morgen dd 23 en 26 april 2008

Hvandeker : Helemaal akkoord met de conclusie, maar de weg ernaartoe geeft mij een gevoel van " hoog tijd " voor een verstandige keuze, die volgens mij eerder in de kleinschaligheid ligt, wat extra druk zet op de lokale regeringen teneinde de modaliteiten te voorzien binnen dewelke kleinschaligheid van start kan gaan. Daarnaast kunnen enkele grotere bedrijven voor iets meer ruggengraat zorgen. Maar niet omgekeerd, dan telt alleen de bottomline, vrees ik, en dus de weldoorvoede aandeelhouder. En zoals gezegd in de titel : voedsel is geen koopwaar, maar een basisbehoefte en mag niet overgelaten worden aan gewone " marktmechanismen. Zoals trouwens lucht, water en energie.

Hvandeker : Opnieuw een schitterend artikel ( met als titel : Smakelijk ) van de hand van voorzitter Koen Steel gelezen in Raak ( ledenblad van de KWB, Kristelijke Werknemers Beweging) van maart 2008. Schitterend door zijn eenvoud in taal en opbouw. Schitterend ook door de gedrevenheid waarmee Koen het ecologische, het economische en het sociale met elkaar verbind. En terecht... een echte ogenopener voor de tienduizenden lezers van Raak, mocht het nog nodig zijn. Knap stuk met een ondanks alles zo positief mogelijke boodschap en ik weet dat de man het niet alleen bij woorden houdt. Heel kort samengevat gaat het ongeveer zo :

" De klimaatverandering veroorzaakt helaas ook snel stijgende voedselprijzen en toenemende voedseltekorten. Naast de groeiende voedselconsumptie ( wegens de groeiende wereldbevolking, een ander - beter- leefpatroon) is ook de stijging van de energieprijzen ( kostprijs, transport ) oorzaak van stijgende voedselprijzen. Steeds grotere vraag naast een dalend aanbod : dalende maïsproductie, rijstproductie. Experten hadden nooit gedacht dat het allemaal zo snel zou gaan. Daarbij komt vandaag dat steeds meer landbouwgronden ( en ook waardevolle oerbossen ) worden gebruikt voor energiegewassen, om minder afhankelijk te zijn van fossiele brandstoffen, met alle nadelen vandien. Gewassen voor brandstof , welke niet bruikbaar zijn voor menselijke consumptie, zijn nog niet direct voorhanden.

Kunnen wij dan niets doen? Natuurlijk wel : samen met andere voedsel - en energieconsumenten en producenten, andere milieu- , arbeiders- en boerenverenigingen,   kunnen we ons steentje bijdragen en proberen de juiste keuzes te maken. Het woord " solidariteit " klinkt oud en oubollig in deze tijd. Maar is het niet. Het gaat ten slotte over onze gemeenschappelijke toekomst. Van Noord en Zuid. Van hier tot in Tanzanië. "