hvandeker

Misschien kan je eens een stukje uit het dagboek van Luitenant Mark Evison lezen. Hij sneuvelde na 4 weken Afghanistan. Enkele van mijn selecties uit een ruimere selectie, te lezen in DM van 3 augustus 2009.

15 april : ' Maar ik voel me onzeker. Ik zit op dit moment op de luchthaven van Kandahar, in een versterkte tent, bij neonlicht. Daardoor besef ik nog niet echt waar ik ben beland.
16 april : Het beeld - midden in de woestijn, omringd door woeste bergen, een vlakte en zandzakjes van 6 meter hoog - heeft zo'n impact dat het niet eens lijkt alsof er oorlog heerst en er op enkele kilometers mensen zitten die het op jou gemunt hebben. Bovendien is het eten hier fantastisch, er is een Pizza Hut en een internetzaal, waar je sneller kan surfen dan thuis.
17 april : De mannen lijken tot op zekere hoogte voorbereid. Toch zal hun mentale toestand bepalend zijn en ik vrees dat ze zullen afhaken. En als dat zo is, hoe breng ik hen op andere gedachten ? Het wordt een zware taak.

21 april : Het is onrespectvol om een peloton naar een gevaarlijke plek te sturen met water en slechts 1 medisch pakket. De mannen zullen verwondingen oplopen die ik niet kan verzorgen. Misschien treedt de dood in, terwijl we het hadden kunnen vermijden. We balanceren op een slappe koord en zullen sneuvelen, tenzij er ingrijpende maatregelen worden genomen.
26 april : Ten zuidwesten van Haji-Alem zijn er strijdposten van de taliban. Het is geen plek waar je naartoe trekt met soldaten die geen ervaring hebben op dit terrein en de gevechtsignalen niet kennen. Die dingen leer je pas met de jaren.
27 april : Ik heb nog nooit zo'n hitte meegemaakt. De omgeving van de muren van het fort is een soort oven. De warmte wijkt niet en de schaduw maakt geen verschil.

30 april : We worden plots geconfronteerd met de realiteit. X, een jeugdvriend, kan het nieuws van de dood van sergeant Fasfous, op patrouille, niet verwerken en moet de komende dagen nauwlettend gevolgd worden. Het leven is erg breekbaar en kan hier plots eindigen.
1 mei : Toch heb ik een immense schrik om verkeerde beslissingen te nemen. Ik ben verantwoordelijk voor elke persoon op deze basis. We zullen niet altijd even veel geluk hebben als vandaag. Ik heb wel bewezen dat ik niet zal blokkeren als ik nog eens beschoten wordt. Waarschijnlijk gebeurt dit vrij snel.
2 mei : Toch is het een afknapper dat we hier niet kunnen telefoneren. Sommige mannen hebben al 3 weken niet meer met vrouw en kinderen kunnen spreken. Dat is vreselijk. Hoewel ik de laatste in de rij ben, zou ik graag met mams bellen. Hopelijk lukt dat in de komende weken.

3 mei : We missen concrete richtlijnen van bovenaf om hier goed werk te kunnen leveren. Ik moet nog steeds duidelijkheid krijgen over wat ik hier echt kom doen.
7 mei : ik had beter niet aan mams verteld over de hinderlaag van een paar dagen geleden. Maar ik ben zeker dat ze apprecieert wat ik hier doe. Het is allemaal moeilijk te vatten omdat dit een compleet andere wereld is. Hopelijk helpt dit dagboek om de dingen in perspectief te plaatsen als je het thuis leest.... '

Mark werd dodelijk geraakt tijdens een patrouille op 9 mei. Hij liep in een hinderlaag en beval zijn mannen om dekking te zoeken. Binnen het uur verloor hij het bewustzijn door zwaar bloedverlies. Daarna ontwaakte hij niet meer...

Zie ook op Facebook de groep met als naam : ' Mark Evison Foundation' om er meer van te weten.

En terwijl in Afghanistan Britten- en vele anderen -  sneuvelen ( voor wat eigenlijk, zelfs zij weten er niet veel over ) wordt er in London gepraat over ' onkostennota's '.

Nog steeds houdt het gijzelingsdrama van nu nog 21 Zuid-Koreanen mij in de ban, na een nieuw ultimatum van de Taliban, nu ik er een en ander over gelezen en gezien heb, erg gevaarlijke lui. Ontvoering van onschuldige en ongewapende buitenlanders, een tactiek die zij volop propageren, is een gemakkelijke en weinig moedige manier om iets te bereiken. Maar mensenlevens zijn te belangrijk om niet in te gaan op hun eisen . Nadien kan gestraft worden, wie moet gestraft worden. Daarom en ondertussen : teken nu , zoals tot nu toe ongeveer 70.000 - vandaag 3/8 : 77.000-  vandaag 7/8 : 86.000 anderen, de petitie. Hoop doet leven, dank U.

http://www.avaaz.org/en/honour_the_afghan_code 

De acties, zichtbaar en onzichtbaar, lopen verder. Deze petitie zal op 2 fronten worden ingezet : 1. gepubliceerd in een belangrijke Afghaanse krant en 2. Overhandigd aan de woordvoerder van de Taliban ter plaatse. Op 14/8 waren er ongeveer 90.000 handtekeningen verzameld ( uit 187 verschillende landen ) en vandaag 18/8 om 13:00 waren het er bijna 100.000. Het vrijlaten van 2 vrouwelijke , zieke, gegijzelden werd beschouwd als teken van goede wil. Misschien ook veroorzaakt door allerlei beweegredenen, misschien zelfs dit soort acties en petities die de opinie beïnvloeden. Nog 19 moeten er vrijkomen. We hopen, samen vele anderen , op een goede afloop.  

( Tekst bijgewerkt door Hvandeker op 18/08/2007 om 13:01)   

Na de moord op de leider van de groep, zie posting 24/7/2007, dreigen de taliban nu ook 14 van de 22 overgebleven gijzelaars om te brengen. De 5 mannen en 18 vrouwen gingen in Afghanistan humanitair werk verrichten ( medische hulp bieden aan de lokale bevolking ). De ontvoerders willen de gijzelaars ruilen voor evenveel gevangenen en ze eisen ook de terugtrekking van de Zuid-Koreaanse troepen uit Afghanistan.

Teken mee, zoals tot op vandaag 49.045 anderen ( vandaag 31/7/2007 al 63.026 om 10h25, er is nog steeds hoop)  de petitie :

http://www.avaaz.org/en/honour_the_afghan_code 

 

 

 

 

 

 

 

Foto genomen vlak voor hun vertrek naar Afghanistan.
Voor deze jonge , gedreven maar misschien wel onervaren of onbezonnen mensen kan het een kwestie zijn van leven of niet meer leven. 
Bedankt en laat ons hopen dat dit een van de juiste drukkingsmiddelen zou kunnen zijn. Zuid Korea heeft ook een gezant gestuurd om te bemiddelen.