hvandeker

Bron : MO november 2011

Stilaan komt men er achter dat ' grote ' klimaatakkoorden , tussen alle wereldspelers ( groot en klein ) , niet snel mogelijk zullen zijn. Meestal liggen geopolitieke redenen aan de basis van de aarzeling, de weigering, de impasse. En dus zal er op beperktere schaal en daarom niet minder effectief iets moeten gebeuren. Van onderuit, land per land, bewonersgroepen, individuen... Een bloemlezing van mogelijkheden, opportuniteiten, realisaties onderweg of gepland.

1. Zuid-Korea : Het groene groeiplan. Investeringen in O&O van batterijen, elektrische wagens en hernieuwbare energie. Ondersteunen van andere landen die dezelfde weg willen inslaan.
2. China, de grootste CO2-uitstoter, heeft een 5jarenplan om zowel energie te besparen als om hernieuwbare energie ( wind, zon, biomassa en geothermiek) te promoten.
3. Japen, met dank aan Fukushima, voert een doorgedreven klimaatbeleid, mikt op 20 % energiebesparing bij verkeer, industrie en particulieren.
4. India beloofde in Kopenhagen om zijn uitstoot tegen 2020 met 20 tot 25 % te verminderen tov business as usual. Volgens de laatste rapporten zijn de zwaar vervuilende sectoren, energie, staal, aluminium, cement, papier en kunstmest goed op weg. Maar het blijven ' laag hangende vruchten ' en ze willen/moeten verder gaan. India wil, onder druk van de honderden miljoenen armen, een weg vinden om zich verder te ontwikkelen zonder de impact op het klimaat te vergroten. Deze mensen eisen de afvoering van mijnbouwprojecten, bemoeilijken olieconcessies, bestrijden ontbossing en houden grote infrastructuurwerken tegen omwillen van hun milieu-impact en omdat hun overleven wordt bedreigd.
5. Latijns-Amerika REDD de bossen. Ze willen de uitstoot terugdringen door de ontbossing tegen te gaan( met 70 % tegen 2020)  en het bosherstel te stimuleren. Costa Rica wil tegen 2021 klimaatneutraal zijn bv. Ook Cuba is goed bezig met energiebesparing en hernieuwbare energie.
6. Afrika zet in op slimme landbouw en wil een klimaatbestendig landbouwmodel ontwikkelen en implementeren, met de hulp van financiële instellingen en rijkere landen.
7. Ontwikkelingslanden, niet alleen BRIC maar ook Zuid-Afrika en zelfs de minst ontwikkelde,  engageren zich meer dan de traditionele rijkere landen.  
8. Duitsland, Europese koploper, wil dus ( veel) verder gaan dan de EU in zijn geheel. Zelfs met een uitdoofbeleid voor de kernenergie .
9. Transitiebeweging in Europa en ( veel ) verder wil het verborgen potentieel mobiliseren en een buffer vormen tegen de klimaat- en oliecrisis.   
10. Steden maken het verschil. Meer dan 50 % van de wereldbevolking woont in de stad en tegen 2050 zal dat 80 % zijn. Het Internationale Netwerk van Lokale Groene Initiatieven ( Iclei) met 1.220 aangesloten steden vindt dat steden het verschil kunnen en moeten maken. Steden willen tegen 2020 zowat 35 tot 40 % minder uitstoten. Europese Groene Hoofdstad voor een jaar is daar een uiting van.  

Hvandeker : Blijkbaar zijn velen ervan overtuigd dat we op een punt gekomen dat we niet meer naar elkaar moeten kijken, maar effectief de handen uit de mouwen steken. Het is geen kwestie meer van kiezen, het is van moeten. Dat de opwarming er komt, is zeker. De vraag is : hoeveel en tegen wanneer ? Het voorzichtigheidsprincipe kan nooit ver weg zijn in deze discussie... 

Bomen, bossen en wouden zijn erg actueel. Niet alleen omdat ze soms massaal in de vlammen zijn opgegaan, maar ook omdat ze onmisbaar zijn voor onze gezondheid en die van de planeet. 20 % van de CO2 emissies zijn veroorzaakt door ontbossing. Bossen zijn een spons voor CO2 opslag, een huis voor fauna en flora, een bugger tegen aardverschuivingen en erosie. Bossen staan daardoor in het midden van veel klimaatonderhandelingen en afspraken. Men richt zich hierbij dikwijls op de REDD aanpak( reduceren van de emissies door ontbossing  en bosdegradatie). Ontwikkelingslanden kunnen daarmee vele miljarden ' verdienen'. Enkele voorbeelden ;

1. Op de ( magere ) klimaattop van Kopenhagen is toch afgesproken dat de industrielanden 2.7 miljard euro zouden samenbrengen in een fonds om ontbossing tegen te gaan.

2. Er bestaat een wetgeving in Brazilië mbt het afremmen van de ontbossing. Als die wet wordt nageleefd kan het land tegen 2030 zijn bruto inkomsten zien stijgen van 113 naar 238 miljard Euro. Dan zou er niet meer ontbost worden voor nieuwe landbouwgronden en dan zou ontbossing in het algemeen herleid worden tot nul in 2030.

3. Duitsland, Australië, Noorwegen en nog 4 andere geïndustrialiseerde landen zijn bereid 3 miljard Euro te betalen aan Indonesië als het zijn massale houtkap stopzet. Dit land moet dan een moratorium instellen voor nieuwe consessies voor ontbossing. Alleen gelden deze afspraken slechts voor 2 jaar en zijn ze niet van toepassing voor bestaande consessies. Indonesië kapt ieder jaar 1 miljoen hectare...

4. Als Ecuador zijn oliereserves onder het Yasunipark niet ontgint omwille van de natuurpracht van het bovenliggend gebied ontvangt het de helft van zijn gederfde olie-inkomsten ( dus 2.8 miljard Euro ) van de VN. Dat geld zal eveneens worden samengebracht door de internationale gemeenschappen. Duitsland, Frankrijk, Spanje, Zwitserland overwegen steun. Ook Wallonië doet mee. 

Bron : De MO van oktober 2010

Hvandeker : Dit zijn nieuwe ( geld) instrumenten waar men weinig ervaring mee heeft en ze moeten onderhevig zijn aan goede controles. Maar het principe kan al heel wat soelaas brengen, maar onder specifieke voorwaarden. Een begin...