hvandeker

Bron : Het artikel in de Knack van Kris De Decker met als titel " Biefstuk bedreigt drinkwater ".

Feiten, gevolgen en risico's  ?

97 % van het zoet water zit in de ondergrond en wordt traag of meestal niet aangevuld en is dus niet hernieuwbaar. Daarom moeten we steeds dieper pompen om het op te halen en te gebruiken als drinkwater, voor landbouw ( zelfs tot 75 % ) en industrie. Bovendien geraken ook rivieren en meren steeds sneller leeggehaald. Tenslotte wordt steeds meer zoet water omgezet in zout water of vervuild door nitraten, chemicaliën en zware metalen.

Voor de productie van 1 ei is 300 liter en voor 300 gram biefstuk is 5.000 liter zoet water nodig. We verbruiken dus veel meer water dan we denken. Veel water wordt geïmporteerd ( is dus virtueel water voor ons ) via voedsel : de VS is de grootste graanexporteur ter wereld, in Zuid-Spanje wordt erg veel fruit en groenten geproduceerd voor ons, etc. Terwijl de wereldbevolking en de welvaart ervan toeneemt en dat heeft gevolgen op de totale consumptie en het watergebruik hiervoor. Schattingen geven tot 75 % meer waterverbruik in de landbouw tegen 2050...  

Oplossingen ?

Vermits men ervan uitgaat dat niet de oppervlakte, maar wel de watervoorraad de belangrijkste limiet is voor de wereldvoedselproductie, gaat men op zoek naar mogelijke en meerdere ( gedeeltelijk ) oplossingen voor dit probleem. Betere irrigatietechnieken in de landbouw, beter benutten van de neerslag door te produceren in streken ( bv in Noord Europa ) met veel neerslag zijn enkele ( beperkte ) mogelijkheden want veel neerslag wil ook zeggen weinig zon, dus minder productiviteit ...  en meer kunstmest en meer oppervlakte is ook niet ideaal. Terugdringen van de waterconsumptie , door het terugdringen van de vlees- en zuivelconsumptie, is moeilijk te verkopen en een politiek struikelblok. Dat we nog niet van honger en dorst zijn omgekomen heeft te maken met het feit dat een groot deel van de wereldbevolking zich nog geen biefstuk kan veroorloven.

Een andere piste die men ( theoretisch ) zou kunnen volgen is het ontzilten van zeewater maar dat genereert enorme hoeveelheden energie. Volgens schattingen zal er tegen 2050 5.000 miljard kubieke meter meer nodig zijn dan vandaag. Wil men die betrekken via ontzilting dan heeft men 30.000 terrawattuur nodig, 2 x de huidige wereldproductie aan electriciteit. Dan is de energiecrisis niet meer te overzien, dus ontzilting op zo'n grote schaal lijkt een dood spoor...... want ook energieproductie is een zeer waterintensief proces. Een vicieuze cirkel ? Een catchgreep ?  

Hvandeker : Eigenlijk best dramatisch voor de komende generaties, toch ? Dit thema , of beter deze bedreiging, komt m.i. veel te weinig voor in de discussie over de opwarming van de aarde en de middelen om dat tegen te gaan. Of zie ik iets over het hoofd in de opmerkelijke relatie tussen zoet water voor landbouw en industrie en drinken enerzijds en klimaat, milieu en energie anderzijds ? En oorlogen voor water ?  

En dan zie ik mijn buurman, zich van geen kwaad bewust, vrolijk zijn wagen kuisen met vele liters drinkwater en terwijl hij hard wrijft lopen vele honderden liters drinkwater zomaar de goot in. Om de kraan dicht te draaien moet hij echter minstens 10 meter stappen, zich bukken, telkens weer... Vele kleintjes maken ook een groot, ikke en de rest kan.... Weerzinwekkend dagelijks.