Michael Braungart is chemieprofessor en schreef in 2002, samen met William McDonough het boek " Cradle to Cradle " ( Van de Wieg tot de Wieg ) over een andere manier om ons productieproces in te richten. Het dua brengt in 2009 een nieuw boek uit. Van 12 tot 14 november 2008 loopt in Frankfurt de eerste internationale cradle to cradle beurs , met name Nutec.
Meer info over auteur en beurs : www.braungart.com en www.nutec.de
In een ( zeer ) kort interview in WE Knack, schetst Michael enkele van zijn ervaringen en standpunten op een prettige en onderhoudende manier.
Ik was verliefd op mijn lerares chemie en daarom ben ik het vak gaan studeren. Een andere reden had ik niet op dat ogenblik. Maar tegen mijn hoogopgeleide ouders zei ik natuurlijk dat chemie belangrijk is voor milieustudies, en dat is het ook. Op mijn 26ste was ik doctor in de chemie.
Mijn moeder kreeg jarenlang boetes omdat ze onkruid in de tuin liet staan. En nadien een prijs voor de mooiste natuurlijke tuin. Ik kreeg de eerbied voor de natuur en het milieu dus mee van thuis, absoluut.
Ik heb ervoor gezorgd dat mijn vader zijn auto buiten gooide. Ik deed een ontluisterend onderzoek naar lood in het bloed van kinderen en mijn vader, als directeur van een grote school, besloot zijn wagen weg te doen.
Tot mijn dertigste was ik Greenpeace-activist, beklom schoorstenen en richtte de chemische afdeling van Greenpeace op. Toen vond ik de tijd rijp om niet langer te protesteren, maar oplossingen te bedenken en wilde een wetenschappelijk onderzoeksagentschap oprichten. Bij mijn laatste Greenpeace-actie kwam de bedrijfsleider tegen wie we protesteerden naar me toe met de boodschap dat we wel eens dezelfde doelen zouden kunnen hebben. Hij steunde ons in de eerste jaren van het EPEA ( Environmental Protection and Encouragement Agency ).
In het Oosten leerde ik veel. Daar denken ze niet lineair, maar in cycli. Il leerde Westerse manier van analyseren te combineren met het oosterse cyclusdenken.
We zijn niet met te veel op aarde, we zijn gewoon te stom. De opwarming van de aarde is louter een practische designkwestie. Door producten anders te ontwerpen, in een biologische of technologische kringloop, kunnen veel problemen opgelost worden . Biologisch afbreekbare verpakkingen die de biodiversiteit stimuleren. Dat is cradle to cradle.
Ik hou van mensen zoals ze nu zijn en wil ze niet veranderen. En hou niet van het schuldgevoel dat rond de ecologische beweging hangt. Co2 neutraal, zerowaste en verkleinen van de ecologische afdruk vind ik begrippen die mij te ver gaan. We hoeven niet naar nul te gaan. Minder consumeren helpt ons niet echt vooruit.
Ik werd eco-communist genoemd. Ik analyseerde eind jaren tachtig met Epea tv-toestellen en vond 4.000 chemische stoffen in één toestel.
Ik ben erg optimistisch want er zijn nog steeds genoeg grondstoffen, maar we moeten de komende 10 jaar wel dringend veranderen anders zijn we effectief te laat. De beurs Nutec toont producten die volgens cradle to cradle gemaakt zijn. Ik wil jonge ontwerpers, wetenschappers en publiek aanreiken en tonen wat goed design is.
Bron: Weekend Knack 5/11/2008
Hvandeker : Een kort maar degelijk overzicht van enkele standpunten welke erg snel duidelijk maken wat de kern van de zaak is. Een belangrijk element in de discussie van eindigende grondstoffen, hergebruik, slim en milieuvriendelijk ontwerpen van materialen. Maar er is natuurlijk veel meer...
Facebook