hvandeker

Bron : Het artikel in de Knack van Kris De Decker met als titel " Biefstuk bedreigt drinkwater ".

Feiten, gevolgen en risico's  ?

97 % van het zoet water zit in de ondergrond en wordt traag of meestal niet aangevuld en is dus niet hernieuwbaar. Daarom moeten we steeds dieper pompen om het op te halen en te gebruiken als drinkwater, voor landbouw ( zelfs tot 75 % ) en industrie. Bovendien geraken ook rivieren en meren steeds sneller leeggehaald. Tenslotte wordt steeds meer zoet water omgezet in zout water of vervuild door nitraten, chemicaliën en zware metalen.

Voor de productie van 1 ei is 300 liter en voor 300 gram biefstuk is 5.000 liter zoet water nodig. We verbruiken dus veel meer water dan we denken. Veel water wordt geïmporteerd ( is dus virtueel water voor ons ) via voedsel : de VS is de grootste graanexporteur ter wereld, in Zuid-Spanje wordt erg veel fruit en groenten geproduceerd voor ons, etc. Terwijl de wereldbevolking en de welvaart ervan toeneemt en dat heeft gevolgen op de totale consumptie en het watergebruik hiervoor. Schattingen geven tot 75 % meer waterverbruik in de landbouw tegen 2050...  

Oplossingen ?

Vermits men ervan uitgaat dat niet de oppervlakte, maar wel de watervoorraad de belangrijkste limiet is voor de wereldvoedselproductie, gaat men op zoek naar mogelijke en meerdere ( gedeeltelijk ) oplossingen voor dit probleem. Betere irrigatietechnieken in de landbouw, beter benutten van de neerslag door te produceren in streken ( bv in Noord Europa ) met veel neerslag zijn enkele ( beperkte ) mogelijkheden want veel neerslag wil ook zeggen weinig zon, dus minder productiviteit ...  en meer kunstmest en meer oppervlakte is ook niet ideaal. Terugdringen van de waterconsumptie , door het terugdringen van de vlees- en zuivelconsumptie, is moeilijk te verkopen en een politiek struikelblok. Dat we nog niet van honger en dorst zijn omgekomen heeft te maken met het feit dat een groot deel van de wereldbevolking zich nog geen biefstuk kan veroorloven.

Een andere piste die men ( theoretisch ) zou kunnen volgen is het ontzilten van zeewater maar dat genereert enorme hoeveelheden energie. Volgens schattingen zal er tegen 2050 5.000 miljard kubieke meter meer nodig zijn dan vandaag. Wil men die betrekken via ontzilting dan heeft men 30.000 terrawattuur nodig, 2 x de huidige wereldproductie aan electriciteit. Dan is de energiecrisis niet meer te overzien, dus ontzilting op zo'n grote schaal lijkt een dood spoor...... want ook energieproductie is een zeer waterintensief proces. Een vicieuze cirkel ? Een catchgreep ?  

Hvandeker : Eigenlijk best dramatisch voor de komende generaties, toch ? Dit thema , of beter deze bedreiging, komt m.i. veel te weinig voor in de discussie over de opwarming van de aarde en de middelen om dat tegen te gaan. Of zie ik iets over het hoofd in de opmerkelijke relatie tussen zoet water voor landbouw en industrie en drinken enerzijds en klimaat, milieu en energie anderzijds ? En oorlogen voor water ?  

En dan zie ik mijn buurman, zich van geen kwaad bewust, vrolijk zijn wagen kuisen met vele liters drinkwater en terwijl hij hard wrijft lopen vele honderden liters drinkwater zomaar de goot in. Om de kraan dicht te draaien moet hij echter minstens 10 meter stappen, zich bukken, telkens weer... Vele kleintjes maken ook een groot, ikke en de rest kan.... Weerzinwekkend dagelijks.  

Hvandeker : In een artikel " kerncentrales zonder brandstof " , deze week in de Knack , geschreven door Kris De Decker wordt de stelling verdedigd dat de " brandstof " uranium binnen afzienbare tijd onbetaalbaar zal zijn, door de stijgende vraag en het krimpend aanbod. Daarmee worden alle stellingen ontkracht welke worden aangehaald door onze (mogelijk ) toekomstige regering om de meeste - meer recente - kerncentrales toch langer open te houden. Een doodlopende straat dus en ik ben geneigd de redenering te volgen . Waarom wordt er niet resoluut gekozen voor hernieuwbare energie ? Dat is de toekomst. De rest zijn achterhoedegevechten ten dienste van olie- ,gas- en uraniumbaronnen en sjeiks. 

Bron : de Knack-website en het enigszins anders geformuleerd maar inhoudelijk identiek artikel in het tijdschrift. 

" Kerncentrales zonder brandstof

09/08/2007 11:00

De kerncentrales langer openhouden, brengt de energiebevoorrading van ons land in gevaar en zal de elektriciteitsprijzen de hoogte injagen.

De oranje-blauwe regering die ons land binnenkort zou gaan leiden, is van plan de Belgische kerncentrales langer open te houden. De argumenten tegen kernenergie zijn intussen bekend: kernafval, kernongelukken en kernwapens. In het huidige debat moeten ze niet eens worden ingeroepen, omdat het volstaat aan te tonen dat de argumenten die aangehaald worden om de kerncentrales langer open te houden, niet kloppen.

De reden daarvoor heet uranium. Een kerncentrale draait niet op zonlicht, wind, lucht of water, maar op (verrijkt) uranium. Die radioactieve stof was lange tijd spotgoedkoop, maar die periode is voorbij. Begin 2000 werd 10 dollar neergeteld voor een pond uranium, in juli 2007 was dat 136 dollar. Dat is een stijging van bijna 1300 procent.

De kosten van nucleaire elektriciteit gaan niet gelijk op met de prijs voor uranium. De brandstofkosten maken slechts 20 procent uit van de totale kostprijs - de uitbating, het onderhoud en vooral de infrastructuurkosten van de centrale hebben een veel groter belang dan bij andere energiecentrales.

Volgens het Internationaal Energieagentschap (IEA) leidt een verdubbeling van de prijs van ruw uranium tot een stijging van 6 procent in de kostprijs van nucleaire elektriciteit (de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling, OESO, noemt 10 procent). In het geval van een steenkoolcentrale leidt een verdubbeling van de brandstofprijs tot een stijging van de kostprijs met 40 procent, bij een gascentrale is dat 75 procent.

Maar dat maakt kernenergie niet immuun voor stijgende brandstofprijzen. De olieprijs (waarmee de aardgasprijs samenhangt) staat vandaag ongeveer 150 procent hoger dan aan het begin van 2000. Dat betekent dat de kostprijs van elektriciteit opgewekt in een gascentrale daardoor met bijna 115 procent is gestegen. Uranium steeg in diezelfde periode met 1300 procent, wat neerkomt op een stijging van de kostprijs voor nucleaire elektriciteit met 78 procent (volgens de normen van het IEA), tot 130 procent (volgens de normen van de OESO).

De prijsexplosie van uranium heeft twee redenen: een snel groeiende vraag en een sputterend aanbod. De flink gestegen olieprijzen en de aandacht voor de opwarming van het klimaat (een kerncentrale stoot geen CO2 uit) hebben van kernenergie opnieuw een aantrekkelijke optie gemaakt.

GEVAARLIJKE GOK

Zelfs als we de ogen sluiten voor de bekende problemen van kernafval, een mogelijke kernramp en het risico op een verdere 'democratisering' van kernwapens, blijft nucleaire energie dus een twijfelachtige optie. Ook de beloofde kerncentrales van de vierde generatie, die hun eigen kernafval als energiebron verbruiken en dus met veel minder uranium evenveel energie kunnen opwekken, brengen ons geen stap vooruit. Dat de elektriciteit uit onze kerncentrales momenteel nog zo goedkoop is, heeft alles te maken met het feit dat ze al gebouwd en afgeschreven zijn. Nieuwe reactoren van de vierde generatie mogen dan een oplossing zijn voor de stijgende kosten van uranium, ze zullen evengoed de prijs van nucleaire energie de hoogte injagen door het simpele feit dat ze nog gebouwd (en ontwikkeld) moeten worden. "

Kris De Decker