hvandeker

De Baligangers en Baligangsters ( ! ? )  zijn huiswaarts gekeerd. Het werk ter plaatse ( ! ? ) zit erop. Sommigen zijn tevreden , anderen minder tevreden over het resultaat. Waarom die opdeling eigenlijk ? Dat heeft alles met verwachtingen en mandaten te maken. Zijn de resultaten boven of onder de verwachtingen , dan is men tevreden of ontevreden . Wat waren de verwachtingen of de verzuchtingen of de wensen ? Hiervoor keren we even terug in de tijd en lezen het volgende :

1. Dat de VS, onder druk van de rest van de wereld en van vele Amerikanen een politiek engagement zou aangaan.

2. Dat de EU haar behoorlijk hoge klimaatdoelstellingen zou kunnen etaleren en de twijfelaars ( oa VS, Canada, Rusland, Japan, etc ) overtuigen meer te doen.

3. Weinig kans op een ambitieus en concreet klimaatpact zoals Kyoto dat was. Wel een akkoord dat er een komt tegen 2009 en dat het proces gestart wordt en de startposities ingenomen.   

4. Een akkoord hoe de ontbossing ( 20 % van de CO2)  aan te pakken, hoe de opwarming te beperken tot 2 graden Celcius via 30 % minder uitstoot tegen 2020 en 80 % tegen 2050, andere reductiedoelstellingen voor rijke industrielanden ( VS, EU landen, Canada, Japan, etc) , groei-economieën ( China, India, Brazilië, Mexico, etc )  wegens hun recht hun achterstand in te halen en  arme ontwikkelingslanden die moeten geholpen worden om zich aan te passen.

5. De EU moet en kan een voortrekkersrol spelen, zonder hen zal er in 2009 geen nieuw akkoord op tafel liggen.

6. De VS wil het niet over concrete doelstellingen hebben en meer inzetten op de weg van de technologie voor concrete oplossingen. Maar dat is voor velen al te vrijblijvend, waar ze alle kanten mee uit kunnen dus.

7. Een klimaatakkoord zonder Amerika, als ze blijven blokkeren en dwarsliggen. Een vervelende waarheid van Al Gore en ook EU...

8. Niet-bindende doelstellingen over de vermindering met 25 tot 40 % tegen 2020 en in vergelijking met 1990. Maar de VS, en ook Japan en Canada zijn tegen.

9. Een nieuw pact tegen 2009 dat tegen 2012 in werking treedt is nodig omdat tegen dan Kyoto afloopt.

10. Er moet zeer snel, zeer veel veranderen want zo kan het absoluut niet verder. Een opvolger voor Kyoto met zeer scherpe doelstellingen is essentieel omdat anders de strijd tegen klimaatverandering volledig dreigt stil te vallen.  

11. Het zou een succes zijn mocht er een akkoord komen waarin de noodzaak van bepaalde actiepunten verankerd zit. Zoals vermindering van de uitstoot, aanpassing aan en verdediging tegen de effecten van de klimaatverandering, technologieoverdracht en financiering van dit alles. Ook over de einddatum voor de onderhandelingen en een vergaderagenda op weg naar een nieuw akkoord.  

12. Dat Australië nu als " broeikasbemiddelaar " zou optreden, oa tussen China en de rijke westerse landen.

13. Een mandaat afspreken hoe de volgende 2 jaar zal onderhandeld worden.

14. Een politiek antwoord op de wetenschappelijke bevindingen, zelfs de meest extreme zoals  " opwarming van de aarde nu nog bedwingen, is onwaarschijnlijk, we zijn te laat en er komt oorlog van. "

15. De mogelijke routes na Bali gaan van niet-bindende en dus vrijblijvende gesprekken de volgende 2 jaar tot een breed klimaatpact tegen 2009, de volgende klimaatconferentie in Kopenhagen.   

Tot zover de verwachtingen en de hoop. Straks heb ik het over de finale resultaten.... en mijn indruk hierover.

a. Afspraken over technologieoverdracht van rijke naar arme landen.

b. China wil de uitstoot verminderen na 2012, als de industrielanden hun uitstoot met 25 tot 40 % verminderen tegen 2020

c. Akkoord over het " adaptatiefonds ", om de aanpassingen te financieren om zich tegen de impact van de klimaatverandering te verdedigen. Het geld komt van de " koolstofmarkt ".

d. Een fonds van de Wereldbank staat ter beschikking als ontwikkelingslanden hun bomen laten staan.

e. Na erg dramatische onderhandelingen en eomtionele oproepen van afgevaardigden sprak de Amerikaanse delegatieleidster het verlossende woord : ook de VS stemmen in met de slottekst van de klimaattop. Met daarin een " roadmap " over principes en de weg hoe de wereld de opwarming van de aarde willen tegengaan. Dit alles wordt de volgende 2 jaar verder uitgewerkt en vastgelegd welke bindende afspraken gemaakt worden over de uitstoot, ontbossing, uitwisseling van schone technologiën en hulp voor ontwikkelingslanden. De grote eensgezindheid van ontwikkelingslanden en van de EU alsook de enorme morele druk van de publieke opinie ( het voortbestaan van de aarde staat op het spel ) ook in de VS hebben deze laatste over de streep geduwd. Maar de cijfers en percentages staan niet meer , volgens sommigen nog wel maar dan in de voetnoten, in de eigenlijke tekst. De conclusie zou dan ook kunnen zijn : het praten over de klimaatverandering is voorbij, het tijdperk van handelen aangebroken.

Mijn voorlopige conclusie : er werd een veldslag , maar nog geen oorlog gewonnen. Er blijft nog heel veel werk aan de winkel. Want principiële fiats zijn wel een basis maar er ontbreken sterke inhoudelijke maatregelen . Waarom steeds die uiterste standpunten, waarom begint men geen zoektocht naar raakpunten , waarom wil men niet inzien dat er nog steeds heel wat technische opportuniteiten en mogelijkheden voorhanden zijn die nu minder zullen kosten en later, als het al veel te laat is, dus veel meer ? Economie ( ook tewerkstelling ) en ecologie zijn te verzoenen : zij die dit inzien zullen m.i. de winnaars zijn. Ecologie is de maatschappelijke stroming van de 21 ste eeuw, of je dat nu wil of niet, wegens de harde wetenschappelijk onderbouwde feiten .  

Maar één zinnetje dat ik ergens las, doet heel veel vragen rijzen, maar is typisch in dit soort onderhandelingen. Het gaat over de zogenaamde rijke industrielanden :  " Maar als het gaat over de industrielanden is de tekst een pak meer ambigu, en kan hij geïnterpreteerd worden in verschillende richtingen. De tekst zegt dat alle industrielanden engagementen zullen nemen om de klimaatverandering tegen te gaan, met inbegrip van reductiedoelstellingen. Maar de tekst zegt ook dat die vergelijkbaar moeten zijn, en dat nationale verschillen in rekening moeten gebracht worden ".

En dit zou kunnen het effect hebben als in de Monopoly : " Ga terug naar af, U ontvangt geen ... ". Maar laat ons de vingers kruisen en toch positief eindigen.           

Groen reikt de hand naar alle maatschappelijke actoren  om de sociale en ecologische uitdagingen van de 21 ste eeuw het hoofd te bieden. Ze gaan op zoek naar een degelijk " klimaatpact ". Peter Tom Jones, de groene wetenschapper, zegt dat we nog weinig tijd hebben om een echt doemscenario te vermijden. We hebben er zelf belang bij, alsook onze kinderen en kleinkinderen, dat we snel en drastisch optreden. Zeg maar een ecologische revolutie, samen met alle partijen en regeringen en sociale partners en andere middenveldorganisaties. Het pact vormt de krijtlijnen voor de sociale en ecologische ontwikkeling voor de volgende decennia : oa inzake energietransitie, klimaatbeleid, tewerkstelling ingevolge ecologische innovatie, strijd tegen energiearmoede en sociale ongelijkheid en meer controle op de energievoorziening. Ten slotte moet dit alles in een klimaatwet vastgelegd worden met doelstellingen die afdwingbaar zijn ( meten is weten). Cruciaal in het pact zijn investeringen in nieuwe ecologische technologieën die zeer snel veel nieuwe jobs kunnen opleveren. "   

Uit De Morgen dd 24 jan 2007 

Hvandeker : Als ik dit zo lees, krijg ik nog meer dan vroeger de indruk dat alleen Groen met de toekomst bezig is, zich bewust is dat het in de 21ste eeuw hoog tijd wordt voor een nieuwe soort economie. Een minder gulzige economie die oog heeft voor de werkelijke behoeften. Ecologie en sociale ongelijkheid in de eerste plaats. Niet meer en meer maar beter .En dat de VS ons met nieuwe ecologische technologieën kunnen bijstaan, naast onze eigen Europese kennis en wetenschap, kunnen we lezen in mijn " posting " van gisteren en via de link naar de Amerikaanse website van " worldchange " , ook onderaan de rechterkolom.