19-12-11

China plant miljarden bomen komende tien jaar

china, vrijwillige boomplantacties, bomen, bodemerosie, zandstormen,

China plant miljarden bomen komende tien jaar

        Bron : www.mo.be

China is van plan om de komende tien jaar 26 miljard bomen te planten. Dat heeft een verantwoordelijke van de Staatsbosadministratie deze week gezegd.

Dit jaar viert China de dertigste verjaardag van zijn vrijwillige boomplantacties. Sinds 1981 heeft het land al bijna zestig miljard bomen geplant. Dit jaar alleen al kwamen er 2,5 miljard bomen bij, dankzij de vrijwillige hulp van meer dan zeshonderd miljoen Chinezen.

De komende tien jaar gaat China het tempo nog opvoeren, onder meer om de opnamecapaciteit voor CO2 te verhogen. Als het land de doelstelling van 26 miljard bomen haalt tegen 2021, dan zullen er voor elke Chinees twee bomen per jaar zijn bijgekomen.

Volgens de Chinese televisiezender CCTV is er geen land ter wereld waar zo massaal bomen worden geplant door vrijwilligers.
Het Nationale Volkscongres besliste in 1981 dat elke Chinees van 11 tot 55 jaar elk jaar drie tot vijf bomen moet planten.

De snelheid van de zes grote Chinese bosprogramma's werd na de grote overstromingen van 1998 opgevoerd. Die programma's beogen onder meer de omzetting van landbouwgrond in bossen, de ontwikkeling van windsingels (beschermende bosstreken tegen bodemerosie) in het noorden en in het Yangtzebekken en het verminderen van zandstormen in de regio van Beijing en Tianjin.

Hvandeker : China is natuurlijk een beetje groter dan Vlaanderen en heeft ook iets meer inwoners en er wordt ook enigszins anders aan politiek gedaan. En wij hebben geen last van zandstormen en massale overstromingen zoals bij de zeer grote broer.  Maar los daarvan : wie durft de oefening voor Vlaanderen versus China - verleden en toekomst - eens te maken, alle verhoudingen in acht genomen ? Aan hoeveel bomen zouden wij per inwoner geraken, de laatste jaren ? Hebben of beter kennen wij vrijwillige of verplichte boomplantacties ?  

03-08-08

Rijk en arm in China : misselijk makende reportage.

In ieder systeem zitten er excessen en vallen er grote groepen mensen uit de boot maar de reportage op Canvas vanavond 2/8/2008 over de (wan)verhoudingen tussen rijk en arm maakten mij misselijk. Ik weet en besef dat dit ook zo is in de VS, Rusland, India en vele andere landen ( zelfs bij ons) , maar deze reportage drukte mij met de neus op de ( olympische ) feiten. Extreme armoede versus schandalige rijkdommen ( vergaard met de hulp van de partij)... intriest. Ik weet dat ik er niet veel aan kan veranderen, maar ik wilde het gewoon even kwijt.

chinaboomt2

23:17 Gepost door hvandeker in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: armoede, china, rijkdom |  Facebook |

26-06-08

10 prangende vragen over de olie(prijs)crisis.

chinapollutie
 

 

 

 

 

 

De brandstofkosten zijn te hoog voor de truckers, voor de automobilisten, voor de luchtvaart ( toeristen en zakenmensen), voor de bedrijven , voor verwarming van huizen en gebouwen, voor de voedselproductie en ga zo maar verder. Bron DM 14/6/2008 

Hvandeker : Een eindeloos rijtje klagers, en ( soms ) terecht. Maar ook een stimulans om iets anders te proberen, alternatieven zijn er genoeg maar ze staan nog veelal in hun kinderschoenen.

1. Hoeveel energie heeft de wereldeconomie nodig ? Altijd meer en meer, niet alleen aardolie maar ook aardgas en steenkool. Er zijn wel landen welke steeds meer en andere welke toch minder nodig hebben.

2. Waarom stijgen de olieprijzen zo fel ? De vraag stijgt en het aanbod kan dat niet volgen. Dat is ook zo voor het aardgas.

3. Is China de grootste slokop ? Het is de snelste groeier , maar ( nog ) niet de grootste slokop, dat blijft de VS. Voor steenkool is dat omgekeerd, de VS gebruikt slechts de helft van China.

4. Drijven speculatie de olieprijs ( kunstmatig ) op ? Speculatie op de financiële markten heeft een grote , maar geen beslissende invloed. Maar zorgt wel voor tijdelijke pieken.

5. Hoelang zal de olieprijs nog blijven stijgen ? De prognoses lopen uiteen omdat niemand dat eigenlijk weet. Maar nog nooit heeft men zo'n lange stijgingsperiode ( 6 jaar ) gekend. Sommigen voorstellen het einde van de rit pas op 250 dollar per vat, dat is 3 Euro per liter diesel.

6. Hoeveel olie is er nog ? Olie is niet onuitputtelijk, nog ongeveer 42 jaar. Aardgas nog 60 en steenkool 133 jaar.

7. Waar zitten de oliereserves ? Vooral in het Midden Oosten ( 60 %), maar dat zijn slechts schattingen. Andere bronnen vermelden bv 3 x meer reserves in Irak, dan algemeen aangenomen wordt. Ook hier is het koffiedik kijken en laat niemand, begrijpelijkerwijze,  in zijn kaarten kijken.

8. Wat met nieuwe olievondsten ? Reserves gaan over min of meer bewezen cijfers, maar voor het overige wordt gezegd dat de gemakkelijke olievondsten verleden tijd zijn. Maar het kan nog steeds...

9. Wanneer zit de oliejaarproductie op haar maximum ? Ook hier is er geen eensgezindheid onder geologen en producenten. 100 miljoen vaten per dag tegen 2020, 103 tot 116 miljoen tegen 2030 is een andere mening.   

10. Bedreigt de stijgende olieprijs de economische groei op lange termijn ? Uiteraard, maar veel zal afhangen van de alternatieve brandstoffen en van de energie-efficiëntie van de snelle groeiers, zoals China en India. Langs de andere kant zijn er nu al landen zoals Japan en Duitsland die snelle groei combineren met een erg matig energieverbruik.  

Hvandeker : Hoe meer alternatieve energie , afkomstig van wind, zon en water, zal kunnen worden ingezet, hoe meer klassieke energiebronnen er in de grond kunnen blijven zitten. Dat geeft meer kansen op prijsstabiliteit, zelfs een prijsdaling op langere termijn behoort dan tot de mogelijkheden, en bovendien leveren die alternatieven minder tot geen uitstoot.  

02-02-08

Bruno Tobback nog eens aan het woord over de VN klimaatconferentie in Bali

greenwashing

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bruno Tobback over Bali, Kyoto en de Europese klimaatpolitiek

30 januari 2008 (MO) - Op de VN-klimaatsconferentie van Bali in december hebben 190 landen beslist om de komende twee jaar intensief te onderhandelen over een nieuw klimaatverdrag om het huidige Kyotoprotocol in 2012 op te volgen. MO* sprak hierover met Bruno Tobback, op dat moment nog Belgisch minister van Milieu.

DE BALI CONFERENTIE

Hoe neemt een minister van lopende zaken een standpunt in op een internationale conventie?

Bruno Tobback: Zeer voorzichtig, zoals de egeltjes vrijen (lacht). In klimaat is dat eigenlijk wat gemakkelijker, omdat dit deel uitmaakt van een internationaal proces. Binnen België moeten we samen met de regering van de Vlaamse, Waalse en de Brusselse regering een gezamenlijk standpunt bepalen. In de mate dat zij het onder elkaar eens zijn hebben we dan te maken met het standpunt van een echte regering en niet alleen van een regering van lopende zaken. Dit geeft mijn positie als federaal minister iets meer armslag dan onder lopende zaken.

Bent u tevreden over het resultaat van de onderhandelingen?

Bruno Tobback: Over Bali ben ik matig tevreden. Ik zie een aantal gebreken en een aantal dingen die niet in de tekst staan die wij er graag hadden ingezien, maar anderzijds mag je de historische vooruitgang die er wel is er niet door laten overschaduwen. Ontwikkelingslanden die bereid zijn een tekst te aanvaarden waarin ook voor hen engagementen staan, de VS die bereid zijn een tekst te aanvaarden waarin zij gaan onderhandelen over een vergelijkbare inspanning met bijvoorbeeld de Europese landen,... Dat zijn stappen vooruit waar we een jaar of twee geleden alleen maar nog van konden dromen. Dat er dan niet met zoveel woorden instaat met hoeveel procent de inspanningen moeten zijn, of dat dit maar onrechtstreeks af te leiden is uit de tekst, dat is spijtig, maar het mag het andere niet overstemmen.

Ligt een cijfermatig engagement in het verschiet?

Bruno Tobback: Dat is een kwestie van tijd. De essentie van Bali was uiteindelijk om iedereen aan de onderhandelingstafel te krijgen en de conferentie is in dat opzet geslaagd. De komende twee jaar zal er redelijk intensief - meer dan tot nu toe het geval was - onderhandeld worden en dat kan niet zonder cijfers op tafel te leggen.

Er wordt wel eens gezegd: klimaat is te technisch om aan politici over te laten, maar vergt te veel maatschappelijke veranderingen om louter door technici uit te voeren.

Bruno Tobback: Dat is een mooie samenvatting. Onder die omstandigheden is er een proces nodig om van de wetenschappelijke conclusies naar een politiek akkoord te gaan. De cijfers van het ipcc zijn duidelijk genoeg: een vermindering van 25 tot 40 procent tegen 2020 en meer dan 50 procent tegen 2050 is noodzakelijk om een kritische opwarming te voorkomen. Dit staat inmiddels met zoveel woorden in het akkoord onder de leden van het Kyoto Protocol. De diplomatie die we nu nodig hebben moet erop gericht zijn een lastenverdeling af te spreken. Maar eigenlijk moeten de diplomaten zelfs niet weten waarover gediscussieerd wordt. Ik kan ook niet op eigen houtje het ipcc-rapport schrijven. Je onderhandelt niet over de wetenschap, maar over wat je ermee doet. Daar kunnen politici en diplomaten perfect hun werk verrichten, met al hun kwaliteiten en beperkingen.

Het voornaamste technisch probleem onder diplomaten stelt zich vooral onder de échte ontwikkelingslanden. Het hele onderhandelproces verloopt in het Engels, terwijl in een land als Congo bijna geen ambtenaar rondloopt die Engels begrijpt op dat niveau. In een heterogene groep als de G77 wegen landen als China, Zuid-Afrika, India,… daardoor automatisch sterker op het debat, want zij hebben wel de middelen, de mensen en de vanzelfsprekendheid om dat Engelstalig proces te volgen.

Toch merk ik dat de afstand tussen beslissing en uitvoering heel groot is, wat soms tot vreemde beslissingen leidt. Het REDD-systeem bijvoorbeeld wil ontbossing tegengaan door een land een hogere prijs te bieden voor het behoud van bomen dan zij zou verdienen met het rooien. Maar veel overheden – te beginnen bij pleitbezorger Indonesië- beschikken niet over de administratieve capaciteit om streng toe te zien op bosbehoud in hun deelgebieden. De fondsen hiervoor zijn in het verleden in de zakken van lokale ambtenaren verdwenen.

Bruno Tobback: We zien dat goedbedoeld en goed besteed geld inderdaad soms verkeerd terecht komt omwille van een gebrek aan mogelijkheden lokaal. Het klimaatmechanisme biedt hier wel een opportuniteit om iets nieuws op poten te zetten dat ook verifieerbaar is, via satellietbeelden of onder neutraal toezicht. Als er duidelijke middelen tegenover duidelijke doelstellingen worden gezet, die ondubbelzinnig gecontroleerd worden, dan heb je in principe een sluitend mechanisme. De vraag is of je die sluitende mechanismen nog op een redelijke manier toegankelijk kan maken voor landen met beperkte capaciteit. Dit is trouwens net hetzelfde probleem onder het bestaande CDM-mechanisme (het opzetten van projecten waarbij industrielanden emissierechten kunnen verwerven door de uitstoot in ontwikkelingslanden te verminderen, red). We doen nogal wat moeite om ook in Centraal Afrika projecten te vinden waar we kunnen in investeren. We stellen vast dat daar totaal geen projecten of overheden in staat zijn om dat redelijk complex CDM systeem in te pikken. Het is dus belangrijk om samen met die landen te kijken naar een manier waarvan wij weten dat ze controleerbaar zijn en zij weten dat ze haalbaar zijn, onder de nodige garanties van het mechanisme.

Wat is u het sterkst bijgebleven van deze onderhandeling?

Bruno Tobback: Het heroïsch uitlopen van de laatste dag was frappant (bij het uitblijven van een akkoord is op de conferentie een extra onderhandeldag ingelast, red.). Die dag begon met een interventie van de Indische vertegenwoordiger: “Wij zijn niet akkoord”. Wat er dan gebeurd is, is zeer bizar. De conferentie heeft uren stilgelegen terwijl vooral de ontwikkelingslanden onder elkaar (binnen de G77-groep) gezocht hebben naar een compromis. Het onderlinge akkoord is ditmaal niet dat van de laagste gemene deler geworden, waar India en China mee konden leven. Dit wijst op een nieuwe dynamiek: ook die landen –net zoals de VS-  kunnen niet meer voorbij aan het feit dat er een positieve dynamiek moet zijn in het onderhandelproces. Voorheen klonk een uitgesproken ‘njet’ in alle talen. Het is me bijgebleven dat we ook met de ontwikkelingslanden tot een goed compromis zijn gekomen.

DE ROL VAN DE POLITIEK

Moet de politiek zich herdefiniëren om een mondiaal ecologisch probleem te beheren? Moeten we anders beginnen nadenken over ‘absolute staatsmacht’ en ‘grenzen’?

Bruno Tobback: We zullen vooral moeten nadenken over een manier om het klimaat internationaal op een veel efficiëntere manier aan te pakken. We slagen er bijvoorbeeld in Europa wel in om een aantal verbintenissen gezamenlijk en op relatief korte termijn aan te gaan en waar te maken. Op internationaal niveau lukt dat totaal niet, omwille van het feit dat je een absolute consensus moet hebben en dat er in vele gevallen geen enkele afdwingbaarheid bestaat. Milieudossiers vergen dat een aantal onmiddellijke belangen opzij worden geschoven voor mogelijke potentiële voordelen op de langere termijn. Dat moet je dus uitgelegd krijgen. Als je daar een consensus van iedereen voor nodig hebt, kan dat zeer lang duren. De reden waarom Kyoto tot nu toe zo’n langzame evolutie doormaakt is dat er geen wereldregering bestaat die voorstellen voorlegt en afdwingt. Het is mooi om te dromen over zo’n model, maar ik denk dat dit in de praktijk überhaupt niet kan.

Moet de politiek een eerste stap zetten naar een meer efficiënt klimaatbeheer of moet het signaal van de kiezer komen?

Bruno Tobback: Die vraag is nu niet meer aan de orde. Er zijn van beide kanten al signalen gekomen de afgelopen tien jaar. De politiek is ondertussen wel overtuigd van de nood om iets te doen, maar niet altijd van de bereidheid van de kiezers om daar de nodige gevolgen van te dragen. Dit loopt een beetje in de lijn van mijn eerdere uitspraak “ik weet wel wat ik eraan moet doen, maar ik weet niet of ik hierdoor nog verkozen zal raken”. En als je kijkt naar de mate waarin dit thema op onze campagne heeft gewogen en naar de uitslag, dan hebben we die uitspraak misschien ook jammer genoeg bewezen (lacht). Anderzijds: ik denk dat er in België wel een onderstroom is bij het publiek die de klimaatdreiging ernstig neemt en bereid is om daar een bepaalde last voor op zich te nemen, mits men zeker is dat het ergens toe leidt. Zodra er in de politiek een partijoverschrijdende bereidheid is om een gezamenlijk verhaal te vertellen, dan ben ik er zeker van dat het volk zal volgen.. Mensen willen in dit soort discussies vooral een perspectief zien.

België ligt op koers om de Kyoto normen te halen. Toch hebben de Belgen daar niet veel van gemerkt. In hoeverre is het mogelijk dat we de komende jaren dit reductiepad aanhouden zonder pijnlijke maatregelen uit de kast te moeten halen?

Bruno Tobback: Er zijn nog een hoop dingen te doen. Een huis beter isoleren, elektriciteit op een milieuvriendelijkere manier produceren, … mits een financiële stimulans om eraan te beginnen zal dit geen pijn doen, integendeel. Vervoer is het grote probleem voor de komende jaren, omdat daar tot nu toe geen valabele, betaalbare, beschikbare alternatieven zijn. Daar zitten we voor dit ogenblik redelijk vast.

Is de Belgische politiek klaar om ook minder populaire maatregelen te treffen?

Bruno Tobback: Ik denk dat de Belgische politiek daar zo klaar voor is als de rest van Europa. Het heeft bijvoorbeeld geen enkele zin om in België de brandstofprijzen te verdubbelen als dat in onze buurlanden niet gebeurt. Als je zo’n prijsstijging bovendien niet omkadert met andere maatregelen dan haal je alleen degenen die dit niet kunnen betalen van de weg. Dat is dus geen oplossing. Maar ik ben bijvoorbeeld bereid om de onpopulaire stelling in te nemen dat de luchtvaart veel te goedkoop wordt aangeboden en dat dit absoluut onlogisch is. Iemand die nooit op reis gaat betaalt verhoudingsgewijs meer om naar de winkel te rijden dan iemand die wel op reis gaat om naar de Dominicaanse Republiek te vliegen. Ik vind dat compleet absurd. Daar is niets redelijk, sociaal, ecologisch en zelfs niets verstandigs aan.

Op het moment dat de Duitse vertegenwoordiger in Bali aankondigde dat zijn land een reductie van 40 procent tegen 2020 zou nastreven, liet Minister-president Peeters weten dat de 20 procent emissiereductie tegen 2020 niet voor een geïndustrialiseerd gebied als Vlaanderen is weggelegd. Dan denk ik: de Belgische politiek komt achter.

Bruno Tobback: Er is een verschil tussen accepteren dat je iets moet doen en accepteren om het dan effectief te doen en dat is niet zozeer een kenmerk van de Belgische politiek, maar van de politiek in het algemeen. Ik vind dat de Belgische politiek vooral blijft hangen in een gebrek aan visie op langere termijn. Ik ben er absoluut van overtuigd dat in het beleid van klimaatverandering opportuniteiten zitten voor landen zoals België die niet over olie en gasreserves beschikken en geen grote wereldmachten zijn. We hebben absoluut belang bij een beleid dat probeert energiealternatieven te vinden en energiezuinigheid nastreeft. Je moet die kansen ook niet met een klam handje vasthouden, want dat zou ertoe kunnen leiden dat we die zullen ontlopen. Op een bepaald moment gaat die brug open en als je met je voeten aan beide kanten blijft staan, zal je op een bepaald moment moeten kiezen welke kant je springt.

HET KLIMAAT BEREIKT DE KERN VAN DE MACHT

Dit jaar stond klimaatbeheer op de agenda van zowel de Veiligheidsraad en de G8, de meest machtige instellingen in de wereldpolitiek. Hoe komt het dat klimaat plots in de locus van de macht terechtkomt?

Bruno Tobback: Het thema is er gekomen omdat de gevolgen ook duidelijker zijn geworden. Twee jaar geleden discussieerden we nog in Montréal met de VS over de realiteit van klimaatverandering. Nu liggen er heel duidelijke wetenschappelijke bewijzen op tafel, die onder andere door Al Gore voor een groot publiek in beeld zijn gebracht. Ondertussen passeerden ook een aantal natuurrampen die duidelijk te relateren zijn aan klimaatverandering. Los van het geloof in klimaatverandering is er ook de realiteit van de steeds stijgende brandstofprijzen. Dat maakt het natuurlijk veel interessanter om er iets aan te doen. Ook door regeringen zoals die van de VS, die op zich weinig doen om het klimaat te beheersen, worden initiatieven genomen om meer onafhankelijkheid van energie te boeken. Die twee zaken hangen samen en kunnen een hefboom vormen.

Zullen de ontwikkelingslanden niet de dupe zijn van dit ‘machtiger’ worden van het debat. Uiteindelijk hebben zij geen inspraak in instellingen zoals de G8 en de Veiligheidsraad.

Bruno Tobback: Het hele verhaal van de klimaatsconventie bewijst dat die landen wel een invloed kunnen hebben en minstens daar spelen zij een rol. Op Bali bewezen ze zelfs een zeer actieve rol te spelen.

Op Bali slaagden ze erin een adaptatiefonds te activeren, waaruit volgens berekeningen van de commissie 300 miljoen euro zou voortvloeien tegen 2012. Een studie van Oxfam wijst echter uit dat de ontwikkelingslanden minstens één à twee miljard nodig hebben zijn om de grootste noden als gevolg van de opwarming op te vangen. Bewijst dit net niet dat die landen in een hachelijke positie zitten?

Bruno Tobback: Ja, natuurlijk, maar wie vragende partij is heeft altijd een moeilijke positie. De hele Europese Unie heeft een moeilijke onderhandelingspositie omdat ze maar zo ver kan gaan als de VS toezegt. We bieden aan wie ‘ja’ zegt ook alleen maar eer en glorie en waarschijnlijk lange termijn voordelen.

Denk je dat onder druk van de slinkende brandstofreserves, de focus op de klimaatsproblematiek zal wegschuiven? Wellicht zal de toekomstige bekommernis van de internationale gemeenschap niet zozeer gericht zijn op de uitstoot van de brandstoffen maar op het bemachtigen van die brandstof.

Bruno Tobback: De realiteit is dat de discussie hoe langer hoe meer zal gaan over hoe we die fossiele brandstoffen zullen betalen. Het voordeel van dat duurder worden is dat de alternatieven hoe langer hoe meer concurrentieel worden. De mate waarin zowat alle grote ontwikkelde economieën energieonafhankelijker worden betekent minder gebruik van fossiele brandstoffen. Dat kan ik alleen maar toejuichen. Het maakt mij niet uit of je je huis isoleert omdat het geld opbrengt of omdat je gelooft dat het een goede zaak is voor het milieu, als je het maar doet is het goed voor de twee.

DE TOEKOMST

Hoe zie je het verdere verloop naar een post-Kyoto protocol? Wat zijn volgens u de belangrijkste prioriteiten?

Bruno Tobback: Er moeten twee dingen gebeuren: er zullen concrete kaarten op tafel moeten gegooid worden met duidelijke verminderingsafspraken. Voor de EU ligt dit al vast op de twintig procent reductie tegen 2020. Ten tweede als we hier geloofwaardig over willen onderhandelen met landen als China, India en de VS, dan zullen we ook moeten aantonen dat dit in Europa ook lukt. De voornaamste uitdaging voor Europa en België is om de daad bij het woord te voegen. Tot nu toe zijn we daar redelijk in gelukt, maar de volgende stap gaat natuurlijk nog verder.

Bent u optimistisch dat we dit zullen halen?

Bruno Tobback: Ik ben daar altijd pessimistisch over, maar toe nu toe stel ik toch vast dat het iedere keer een klein beetje beter gaat. Ik ben bereid mijn pessimisme ongegrond te noemen. Als je ziet welke druk nu al lag op deze conferentie en vaststelt dat die toch tot een goed resultaat is gekomen, dan moeten we vaststellen dat er stilaan een kentering aan het komen is. Tenzij de aardolieprijs de komende twee jaar halveert, wordt het belang van alle landen om in zo’n systeem te werken alsmaar groter. Vermits ik dat niet verwacht ben ik daar relatief optimistisch over. Hoe langer hoe meer olieproducerende landen worden netto-invoerders van olie. Binnenkort zijn Mexico en zelf Iran op relatief korte termijn op deze weg. Dat zal de prijs van aardolie alleen maar opdrijven.

Volgens het Stern rapport moeten we nu één procent van ons bruto mondiaal product investeren in klimaatbeheer om in de toekomst een schade te vermijden die 5 tot 20 keer hoger ligt dan deze kost. In welke mate zie je dit advies een ingang vinden in het post-Kyoto akkoord?

Bruno Tobback: Het rapport zal ongetwijfeld wel juist zijn, maar het gebrek eraan is dat het niet vertaald is naar nationaal niveau. Het gaat over investeringen op wereldschaal, maar verdeeld over de verschillende individuele landen wil dat natuurlijk iets anders zijn. Hoe je dat omzet naar nationale realiteit is een volgende stap die niet in het rapport is opgenomen.

Het was nu reeds moeilijk om een akkoord te bereiken over de onderhandelingsagenda alleen. Hoe moeilijk worden de klimaatonderhandelingen in de toekomst als er nog drie miljard mensen bijkomen en er een nog hogere druk op onze natuurlijke reserves rust?

Bruno Tobback: Enerzijds zal dit de strijd naar energie versterken, anderzijds zal de noodzaak om alternatieven te vinden ten goede komen. Zaak zal zijn dat die drie miljard mensen niet alleen energie hebben, maar ook een acceptabele levensstandaard hebben. Ik vind het moeilijk om zonder meer te zeggen dat India en China dezelfde inspanningen moeten leveren als industrielanden als je weet dat de helft van de bevolking daar niet eens elektriciteit heeft. De uitdaging om de twee doelstellingen te combineren, namelijk om de uitstoot te verminderen en tegelijk de levensstandaard in die landen te verhogen, is essentieel.

 

Hvandeker : Er staat heel wat interessant materiaal in het interview. Dat heeft te maken met de juiste vraagstelling en met eerlijke antwoorden. En Bruno Tobback is gematigd tevreden : het had slechter gekund, maar er is nog een lange weg af te leggen. Maar als bevoorrecht getuige in Bali, zal hij voor mij toch de geschiedenis ingaan als " hij die beweerde concrete oplossingen te hebben , maar ze niet te willen delen teneinde opnieuw gekozen te worden... wat ook niet gebeurd is" . Zonder leedvermaak langs mijn kant maar zoals hij zelf zegt : het klimaat weegt nog steeds onvoldoende door bij de mensen, ten onrechte, want ook hij vindt dat er verandering op komst is. Ook ik hoop dat en als ik dan berichtjes lees bv over China, dat zij tegen 2020 ook 15 % aan hernieuwbare energie willen halen en dat zelfs verdubbelen op de lange termijn en dat zij momenteel 10 miljard dollar investeren in ontwikkeling van hernieuwbare energie ( bijna zoveel als Duitsland ) dan stemt me dat redelijk tevreden.

16:58 Gepost door hvandeker in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: china, tobback bruno, bali |  Facebook |

12-01-08

Enig mooi, maar nogal ver : Het Chinese Harbin in de winter

harbin
 

Het is putje winter en op een ogenblik dat we hier alleen maar over sneeuw en ijs kunnen dromen of fantaseren, kom ik iets als een winterse droom tegen op het internet : 

Een zekere R. Todd King, Amerikaan en reiziger, laat die mensen die het allemaal nogal ver vinden, meegenieten van zijn ervaringen . In boeken, maar vooral op zijn website : http://rtoddking.com/index.htm  zijn er echt schitterende foto's te bewonderen.

Vooral het jaarlijks terugkerend ijs(sculptuur)festival in Harbin, gelegen in het Noord Oosten van China - het vroegere Mantsjoerije - is enig mooi en erg dankbaar voor fotografen. Van een bijna onaardse schoonheid...

Mijn korte bedenking hierbij : het aanmaken van de " zuivere en propere "sneeuw voor het festival gebeurt met sneeuwmachines. Het ijs komt evenwel en gelukkig uit de nog niet vervuilde rivieren. Als ecologist maak ik dan de afweging tussen milieuonvriendelijkheid enerzijds van die sneeuwmachines en anderzijds de nationale trots, de geschiedenis, de cultuur, de traditie en het estetische aspekt van dit alles en ik moet toegeven : erg moeilijk. Want was het alleen dit maar, de meest vervuilde rivieren stromen ook door China, dit land eist - als groeiland - veel van het milieu en zal binnenkort de grootste uitstoter van broeikasgassen zijn. Maar toch, de foto's van de heer King zijn van een geweldige schoonheid. Dus toch even kijken ?  

harbin1

 

13:11 Gepost door hvandeker in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: r todd king, harbin, china, ijssculptuurfestival |  Facebook |

10-12-07

VS en China moeten de leiding nemen en geen verstoppertje meer spelen.

aarde

Gore: VS en China moeten leiding nemen in klimaat

maandag 10 december 2007 16:45

(Novum/AP) - De Verenigde Staten en China moeten de leiding nemen in de strijd tegen de opwarming van de aarde. De winnaar van de Nobelprijs voor de vrede, de voormalige Amerikaanse vice-president Al Gore, heeft dit maandag bij het in ontvangst nemen van de onderscheiding in het Noorse Oslo gezegd.

Gore kreeg de prijs samen met het IPCC, het Intergouvernementele Panel voor Klimaatverandering, waarvan voorzitter Rajendra Pachauri in Oslo aanwezig was. Gore waarschuwde dat de mensheid vrede met de aarde moet sluiten of samen met de planeet een weg zal gaan van 'wederzijds gegarandeerde vernietiging'. Hij haalde Winston Churchill, Mahatma Gandhi en de bijbel aan en riep wereldleiders op tot 'vastberadenheid' als voor 'een oorlogsmobilisatie'.

Pachauri liet zich minder apocalyptisch uit, maar waarschuwde toch ook dat voortgaande opwarming kan leiden tot rampzalige overstromingen in laaggelegen gebieden, voedselproblemen, ziekteverspreiding en verlies aan biodiversiteit. De gevolgen zouden vooral desastreus kunnen zijn voor de armen en kwetsbaren van deze wereld, zei Pachauri, die zijn toespraak afsloot met een oproep aan de klimaatconferentie op het Indonesische eiland Bali, die maandag haar cruciale laatste week inging. 'Willen degenen die verantwoordelijk zijn voor de besluiten op het terrein van de klimaatverandering op wereldwijd niveau luisteren naar de stem van de wetenschap en de kennis, die nu luid en duidelijk is', aldus de IPCC-voorzitter.

Gore riep op tot een nieuw klimaatverdrag in 2010, twee jaar eerder dan gepland. Hij drong er daartoe bij staatshoofden op aan met ingang van 2008 driemaandelijks bijeen te komen om te onderhandelen. Hij pleitte verder voor een CO2-belasting en een moratorium op de bouw van nieuwe kolencentrales die geen CO2 vasthouden.

Hoewel hij ook India noemde, stelde hij duidelijk dat de Verenigde Staten en China als grootste uitstoters van CO2 de meeste verantwoordelijkheid dragen voor het treffen van maatregelen. 'Beide landen moeten ermee ophouden zich te verschuilen achter het gedrag van de ander om een excuus voor een impasse te verkrijgen', aldus Gore.

Gore en Pachauri ontvingen de gouden medailles en de Nobeldiploma's uit handen van de voorzitter van het Nobelcomité, Ole Danboldt Mjøs. De Nobelprijzen worden traditioneel uitgereikt op de verjaardag van de man die de prijs in het leven riep, de Zweedse grootindustrieel Alfred Nobel.

Bron : Website van Elsevier.nl

Hvandeker : En als ze ( VS en China ) verstoppertje blijven spelen dan is het aan anderen om hun verantwoordelijkheid op te nemen. En dan komt West Europa zeker opnieuw in beeld wegens historische gebeurtenissen ( oa de industriële revolutie met alle positieve maar in dit geval ook negatieve effecten vandien ). De kennis hoe het anders en beter kan, is reeds lang aanwezig. Alleen die 5 minuten politieke wil om een voorbeeldfunctie te laten spelen, ontbreekt voorlopig in heel veel landen en continenten.

20:09 Gepost door hvandeker in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: al gore, rajendra pachauri, oslo, vs, china, west europa |  Facebook |

07-11-07

Olieschaarste vanaf 2015 ?

Bron : www.metrotime.be de website van Metro

07/11/200714:22
IEA slaat alarm over olieschaarste vanaf 2015
(Belga) De invoer van ruwe olie door China en India zal tegen 2030 bijna verviervoudigen. Vanaf 2015 zou er daardoor schaarste op de markt kunnen optreden. Dat heeft het Internationaal Energieagentschap (IEA) woensdag in zijn jaarlijkse rapport World Energy Outlook bekendgemaakt.

"China zal de Verenigde Staten onttronen als grootste verbruiker van energie in het begin van het volgende decennium. Zijn vraag naar olie zal meer dan verdubbelen tot 16,5 miljoen vaten per dag tegen 2030", aldus het IEA, dat een verklaring zoekt in een verzevenvoudiging van het aantal auto's in China. Samen met China is India voor bijna de helft verantwoordelijk voor de stijgende vraag naar energie in de wereld. Het zijn vooral de groeilanden die aan de basis liggen van de stijging. De wereldwijde vraag naar olie zal met 55 procent toenemen tegen 2030. Volgens het energieagentschap heeft deze stijgende vraag ook "alarmerende gevolgen" voor het milieu en de energieveiligheid. (DWM)

Hvandeker : Hier gelden geen huis- tuin- en keukenmaatregelen meer. Wat wil een " verzevenvoudiging " dan zeggen ? 90.000 x 7 of 9.000.000 x 7 ? Dit kan niet meer Europees , noch Amerikaans, noch Aziatisch opgelost worden. Is er een forum waar dit alles samenkomt ? Veel vragen, veel uitdagingen, kortom heel veel werk aan de winkel om economie en ecologie hun juiste plaats te geven. Een " bangelijk " gegeven, een zware opgave voor de wereld, toch ?  

09-07-07

Klimaat-, energie-, milieu- en andere praat van de 1ste vakantieweek

1. Uit De Morgen van 7 juli 2007 : " Noordpool droogt op : sommige meren op de Noordpool, waar soms duizenden jaren water heeft in gestaan, vallen nu in de zomer helemaal droog. Dat schrijven Canadese onderzoekers en ze vrezen dat dit ernstige gevolgen zal hebben voor het totale ecosysteem op de Noordpool. Watervogels vallen zonder voedsel en allerlei andere dieren hun drinkwater. "

 

Hvandeker : Die Canadezen kunnen het weten, want ze zitten er met hun neus op.  

 

pressconf0520061_or

 

2. Uit De Morgen  van 7 juli 2007. " In een ander deel van de wereld, de Himalaya, zien ze het ook gebeuren. De sherpa's die op de Mount Everest wonen , zien het bijna dagelijks gebeuren, maar ze kunnen niets doen. Dat zeggen de zonen van Hillary en Tenzing , de allereerste overwinnaars van deze berg. De berg is zodanig aangetast door de klimaatverandring dat onze vaders het hier niet meer zouden herkennen.  Alle gletsjers van de Himalaya die tussen de 800 meter en de 5 kilometer lang zijn, zullen tegen 2050 gereduceerd zijn tot kleine " reepjes ". Want het gaat steeds sneller. Daardoor zullen geen miljoenen maar miljarden Indiërs, Chinezen en andere volkeren die afhankelijk zijn van deze bergen voor hun drinkwater riskeren dat elders te moeten gaan zoeken ".

 

Hvandeker : Waar kunnen ze hun drinkwater gaan halen, en toch betaalbaar houden ?

 

 

www_gla_main_icemarg

 

 

 

 

 

 

 

 

3. Uit De Morgen van 7 juli 2007. " De kersverse Vlaamse minister van Leefmilieu Hilde Crevits heeft een plan klaar dat bouwmaterialen milieuvriendelijker moete maken. Het werd opgesteld samen met de bouwsector en het hoofddoel is : recyclage van bouwafval en sloopafval. Deze processen zorgen jaarlijks voor 8 miljoen (!) ton afval, 3 x zoveel als huishoudelijk afval. Ook in 1995 was er zo'n plan en dat zorgde voor een stijging van het recuperatiepercentage van 40 naar 85 %. Dit plan zorgt voor nog meer " recyclage " en moet ook leiden tot milieuvriendelijke materiaalgebruik van de wieg tot het graf, neen van de wieg tot de wieg ( recuperatie van afval tot nieuwe grondstof ).

 

Hvandeker : Als de recuperatie van dit soort afval sinds 1995 gestegen is van 40 tot 85 %, dan is 15 % dat nog niet en gelijk aan 8 miljoen ton. Zonder deze en vorige plannen zou bouw- en sloopafval dus 8/15 x100 = 53,33 miljoen ton opleveren : 53.330.000.000 kg , per jaar ( ! ) Hallucinant en dat moet toch ergens terechtkomen, niet ? Pittig detail : toen ik enkele tientallen jaren een huis kocht, vond ik na enkele jaren heel wat bouwafval " in de spouwen ".  De bouwers van vandaag zijn gelukkig beter af .

 

asbest

 

 

 

 

 

 

4. Uit De Morgen van 9 juli 2007. "Al Gore en Live Earth live voor 2 miljard mensen op 07.07.07 was een het grootste rockevenement allertijden. Er werd gewaarschuwd voor de gevolgen van de klimaatopwarming. Toch was er ook kritiek zowel op het luxueuze en flamboyante gedrag van sommige popsterren als op het publiek dat soms alleen voor de muziek kwam en zich weinig aantrok van het wereldwijde probleem. Maar wat in hoofdzaak telde was " DE BOODSCHAP " : werk mee om de opwarming van de aarde een halt toe te roepen en kijk niet naar het verleden maar naar de toekomst, daar moet het ( dringend ) gaan gebeuren. Het gaat om bewustwording en het wegnemen van de laatste twijfels dat er iets ernstigs staat te gebeuren als we niets doen, elke dag opnieuw. Bovendien werd wel degelijk getracht de concerten zo " groen als mogelijk " te houden of te compenseren ".

 

Hvandeker :  Het is gemakkelijk om kritiek te spuien en inderdaad het kan altijd beter en properder. Maar de bewustwording groeit, misschien niet snel genoeg, maar toch. Wel zijn belangrijke actoren in dit wereldwijde verhaal niet betrokken geweest, noch uitgenodigd bij dit alles en daar liggen nog heel wat grote knopen door te hakken. Als voorbeeld neem ik bv de regeringen van de VS en China. Volgens sommigen hangt de toekomst van de aarde af van China ( Shangai trok voor Live Earth slechts 3.000 mensen.... ). Men is daar blijkbaar met andere dingen bezig. Zie verder.

 

pxy_15106711_10261300_256

 

 

 

 

 

 

 

 

5. Uit De Morgen van 7 juli 2007. " Dit jaar heeft China de VS voorbijgestoken als grootste verspreider van broeikasgassen, groter dan ooit voorspeld. Als deze trend zich aanhoudt zal in 2030 China meer vervuilen dan alle geïndustrialiseerde landen samen. Dan wordt het een echte  " ECOCIDE " die veel honger en andere rampen zal veroorzaken als er niet snel verandering in komt : In de grote Chinese steden kan je nu reeds nog amper 30 meter ver zien, door de vervuiling uitbrakende bedrijven, 5 grote rivieren zijn levensgevaarlijk vervuild, enz. Maar per Chinees wordt 75 % minder uitgestoten dan de gemiddelde Amerikaan, 50 % minder dan de doorsnee Europeaan. Ook is het zo dat de vervuiling door het westen werd geëxporteerd naar China. Ons huis staat vol met spullen uit Chinese fabrieken die permanent rotzooi uitbraken. Hoe kunnen we in godsnaam China opnemen in een wereldwijde overeenkomst om de uitstoot terug te dringen ?

Er is een eenvoudig concept , bedacht door het " Gobal Commons Institute " , en laat toe aan de armsten om zich te ontwikkelen zonder dat we allen naar de verdoemenis gaan : Contractie en Convergentie ( C&C).

Fase 1 : Rijke landen moeten het recht op hogere uitstoot afkopen van armere landen.

Fase 2 : Armere landen zullen hun uitstoot beetje bij beetje laten stijgen en de rijkere laten dalen tot we samenkomen op een aanvaardbaar niveau.

Een beperking langs Chinese kant : de Communistische partij weet dat ze afhangt van de economische groei. Alleen die kan de bevolking koest houden . Want de grootste struikelblok voor de ecologische problemen is het ( gebrek aan ) democratie. Geen democratie, geen bescherming van het milieu.

De toekomst van de aarde hangt af van hoe we China, de bevolking en de leiders, aanpakken en hen " het hof maken ".

 

Hvandeker : Ik volg de redenering van deze Amerikaan ( Johann Hari is auteur en columnist van The Independent ) maar vind ook dat er van de twee kanten inspanningen moeten geleverd worden. En opnieuw zullen het de gewone mensen, de gewone bedrijven en de gewone politiekers en leiders moeten zijn die hun duit in het zakje zullen moeten doen.

     

 

52_feature1_en

 

22-06-07

Milieu, energie en klimaatpraat

Bron : e*MO Nieuwsbrief van 22 juni 2007

" Portugal leeft binnenkort van wind en water

LISSABON, 21 juni 2007 (IPS) - Portugal hoopt tegen 2020 meer dan 60 procent van zijn stroom uit hernieuwbare bronnen als wind- en waterkracht te halen. Premier José Sócrates, in zijn jonge jaren een milieuactivist, maakt de tijd goed die zijn voorgangers verloren.

Portugal lag lang niet wakker van schone energie, maar nu wil het land tegen 2015 voor 45 procent groene stroom produceren. Dat is een van de meest ambitieuze doelstellingen van alle Europese landen. De Europese Unie wil als geheel tegen 2010 21 procent van zijn stroom uit hernieuwbare bronnen halen. België mikt tegen dan op een aandeel van 6 procent.

In vergelijking met België is Portugal een gezegend land wat hernieuwbare energiebronnen aangaat. Nergens in Europa schijnt de zon meer, van over de Atlantische Oceaan waait vaak een sterke wind en het land wordt doorsneden door snelstromende rivieren. Ook de zware golfslag biedt mogelijkheden.
 
De regering van premier Sócrates moet zwaar besparen in gevoelige sectoren als onderwijs en gezondheidszorg om het indrukwekkende Portugese begrotingstekort terug te dringen. Toch heeft Lissabon het licht op groen gezet voor forse investeringen in wind- en zonne-energie en waterkrachtcentrales. Er gaat ook veel geld naar de ontwikkeling van golfslagcentrales, een technologie waarin Portugal een wereldpionier is.

António Sá da Costa, de voorzitter van de Portugese Vereniging voor Hernieuwbare Energie, zegt dat Portugal binnen vijf jaar windturbines met een totaal vermogen van 5.700 Megawatt zal hebben. Nu al draaien er 1.055 moderne turbines in Portugal en dit jaar moeten er daar 536 bij komen. Waterkrachtcentrales zouden tegen dan goed zijn voor een bijkomend vermogen van 6.200 Megawatt. Ter vergelijking: de Belgische kerncentrales hebben samen een vermogen van 5.000 à 6.000 Megawatt.

Dankzij de geplande investeringen kan Portugal tegen 2020 60 procent van zijn stroomverbruik met hernieuwbare bronnen dekken, schat Sá da Costa.

Wind- en waterkracht hebben het grootste potentieel in Portugal, en toch wedt het land nog op andere paarden. In de vallei van Baldio das Ferrarías wordt nu de grootste zonnecentrale ter wereld gebouwd. De regio rond de stad Moura krijgt 2.550 uren zon per jaar, een Europees record. Op een oppervlakte van 114 hectaren komen 350.000 zonnepanelen met een gezamenlijk vermogen van 62 Megawatt. De installatie gaat 250 miljoen euro kosten en moet vanaf december stroom leveren.

Voor de kust van het Noord-Portugese Aguçadoura wekt een golfslagcentrale sinds oktober een bescheiden hoeveelheid stroom op. Het is de allereerste commerciële installatie van die soort ter wereld. Expert geloven dat de technologie binnen 40 jaar goed kan zijn voor een wereldomzet van 38 miljard euro.

 

DSC00538

 

 

 

Hoe erg is het klimaat eraan toe?

20 juni 2007 (MO) - Redt de minister van Financiën het klimaat? En hoe erg is het klimaat eraan toe? Dat zijn de twee centrale vragen waarrond de twee nieuwe MO*papers gaan. In plaats van het aanduiden van een Klimaatminister, is een goede minister van Financiën die het belastingwapen verstandig inzet volgens Aviel Verbruggen de beste bondgenoot in de strijd tegen de klimaatverandering.

Verbruggen toont in de MO*paper nummer 10 ook de nadelen van grote en gecentraliseerde elektriciteitsproductie aan, ongeacht of het gaat om kerncentrales of om klassieke steenkoolcentrales.

 

MO*papers

Redt de minister van Financiën het klimaat?

‘Electrabel luidt mee de terugkeer van steenkool in’, was de titel van een artikel in De Tijd van 12 mei 2007. “De Europese elektriciteitssector grijpt massaal terug naar steenkool als brandstof voor zijn nieuwe centrales. Zowel het Duitse RWE als Electrabel en E.ON hebben zopas de bouw van een tiental steenkoolgestookte centrales aangekondigd om het dreigende tekort aan stroom op te vangen. Samen gaat het om 10.000 MW, goed voor 10 miljard euro. Dat wekt verwondering in een tijd dat iedereen spreekt over duurzame energie en over de terugkeer van kerncentrales.”

Bij Aviel Verbruggen wekt zo’n bericht niet enkel verbazing, hij wordt er kwaad van. In deze paper toont hij de nadelen van grote en gecentraliseerde elektriciteitsproductie aan, ongeacht of het gaat om kerncentrales of om klassieke steenkoolcentrales. Dat is immers de weg van business as usual en die dwaalweg moeten we vanwege de klimaatverandering opgeven. Maar hij gelooft ook niet in het effect van oproepen zoals die van Al Gore om ‘boven onszelf uit te groeien’ of in het nut van het aanduiden van een Klimaatminister. Een goede minister van Financiën die het belastingwapen verstandig inzet is volgens hem de beste bondgenoot in de strijd tegen de klimaatverandering."

 

wereldbolspaarpot

 

Hvandeker : Je kan deze en andere MO papers downloaden ( na aanmelding )

http://mo.be/index.php?id=3

 

" IJsland leert ontwikkelingslanden naar aardwarmte boren

REYKJAVIK, 21 juni 2007 (IPS) - Honderden ingenieurs uit tropische landen lopen warm voor IJsland. Ze worden er vertrouwd gemaakt met de modernste technieken om energie uit de ondergrond te halen. Het land van de geisers is lang niet de enige plaats waar het antwoord op de broeikasproblematiek meteen onder de voeten van de bewoners zit.

IJsland haalt 72 procent van zijn energie uit hernieuwbare bronnen. Het land heeft waterkrachtcentrales maar profiteert vooral van de hitte van de aardkorst. Grote pompstations stuwen water door lange boorgaten in hete rotsen net onder de aardoppervlakte. Het opgewarmde water wordt naar huizen en andere gebouwen gestuurd. 85 procent van de woningen op IJsland wordt verwarmd met die energie. Een ander deel van de hitte uit de ondergrond wordt via turbines omgezet in stroom.

IJsland deelt die technologie ook met de rest van de wereld. Sinds 1979 biedt de Orkustofnun, de IJslandse Energieautoriteit, een internationaal opleidingsprogramma rond geothermie aan. Het ministerie van Buitenlandse Zaken en de VN financieren de waaier van gespecialiseerde cursussen en de stages die eraan gekoppeld zijn. De opleiding duurt een half jaar. Toegelaten worden alleen ingenieurs en wetenschappers die vast verbonden zijn aan energiebedrijven of onderzoeksinstellingen en al minstens een jaar ervaring hebben met toepassingen rond aardwarmte.

Tot dusver hebben 350 studenten uit 39 landen de opleiding afgemaakt. Met 64 deelnemers toonde China de grootste belangstelling. In absolute cijfers gebruikt China meer aardwarmte dan welk ander land ook. Eind vorig jaar had China 3.200 gebieden in kaart gebracht waar op een rendabele manier warmte uit de ondergrond kan worden gewonnen. Bedrijven uit IJsland hebben samen met het Chinese Shaanxi Green Energy in het district Xian Yang een geothermisch verwarmingssysteem opgezet dat kan uitgroeien tot de grootste installatie van die soort in de wereld.

Ook andere landen tappen al volop de energie uit de aardkorst aan. In Kenia, de Filipijnen, Ethiopië en El Salvador, allemaal landen die al meer dan 20 ingenieurs naar IJsland stuurden, dekt aardwarmte 10 tot 22 procent van de totale energiebehoefte.

"De meeste studenten hebben na hun terugkeer een belangrijke inbreng in de verdere ontwikkeling van de technologie in hun land", zegt Ingvar Fridleifsson, de directeur van de opleiding. Sinds 1999 kunnen studenten ook doorstromen naar een voortgezette opleiding in geothermische wetenschappen of een doorgedreven ingenieursopleiding in die richting, die worden aangeboden in samenwerking met de Universiteit van IJsland. Steeds meer studenten schrijven zich daarvoor in.

De Iraanse burgerlijke ingenieur Saeid Nasrabadi is verbonden aan de geothermische installatie van Sabalan in Noord-Iran. Hij kwam naar IJsland in 2004 voor de korte opleiding en heeft zich nu ingeschreven voor de voortgezette opleiding. Volgens hem begint Iran nog maar net zijn geothermisch potentieel aan te boren.

De IJslandse docenten hebben verder ook al korte cursussen aangeboden in Afrika en Latijns-Amerika. Volgens jaar gaan er op IJsland twee internationale instellingen voor hoger onderwijs van start die zich toeleggen op hernieuwbare energie. De School for Renewable Energy Sciences (RES) wil een opleiding van 11 maanden op universitair niveau aanbieden die vooral gericht is op studenten uit Rusland, Centraal- en Oost-Europa. De Reykjavik Energy Graduate School of Sustainable Systems zal plaats bieden aan studenten die een master of een doctortitel willen behalen, maar zal ook kortere opleidingen organiseren over technologische en commerciële aspecten van hernieuwbare energie."

 

ijsland

 

 

 

 

 

 

Iraanse steniging uitgesteld onder internationaal protest

NEW YORK, 21 juni 2007 (IPS) - De 43-jarige Mokarrameh Ebrahimi en de vader van haar 11-jarig buitenechtelijk kind zijn voorlopig ontsnapt aan de steniging die donderdag (vandaag) had moeten plaatsvinden op een plein Takestan, een stad in de Iraanse provincie Ghazvin. De executie werd uitgesteld na protest van de Verenigde Naties en een internationale mobilisering door mensenrechtenorganisaties.

Ebrahimi en de vader van haar kind werden elf jaar geleden al veroordeeld tot de dood door steniging. Hun enige misdaad is dat ze een kind op de wereld hebben gezet zonder met elkaar getrouwd te zijn.

VN-woordvoerder Farhan Haq herinnerde er woensdag aan dat Iran het Internationale Verdrag over Politieke en Burgerlijke Rechten heeft ondertekend. Daarin staat onder meer dat de doodstraf enkel mag worden uitgesproken voor de zwaarste misdaden. “In de hele wereld wordt daaronder verstaan: misdaden waarbij iemand van het leven wordt beroofd.” Een buitenechtelijk kind op de wereld zetten beantwoordt niet aan die criteria, zei Haq.

“De Iraanse overheid staat op het punt een moeder en een vader op de meest wrede manier te vermoorden”, zegt Joe Stork, vice-directeur van de mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch (HRW). Nochtans kondigde ayatollah Mahmud Hashemi Shahrudi, het hoofd van de Iraanse justitie, in december 2002 een verbod op steniging af. Volgens HRW vindt steniging nog altijd plaats in Iran en wordt de straf vooral toegepast op vrouwen.

Mensenrechtenorganisaties zijn dan ook gestart met een “Stop Stoning Forever Campaign”, om de Iraanse politiek onder druk te zetten het verbod op steniging te doen naleven. Een petitie op het internet noemt steniging “zo’n onmenselijke brutaliteit dat zelfs de leden van de regering er beschaamd over zijn en publiekelijk ontkennen dat het in Iran nog gebeurt”.

De petitie geeft ook een voorbeeld van een steniging waarbij het Iraanse overheid de andere kant opkeek: die van een vrouw en een man, Mahboubeh M. en Abbas H., in mei 2006 in de stad Mashhad. Nog voor hun terechtstelling werden de twee al behandeld alsof ze dood waren. Overeenkomstig de traditie werden hun lichamen gewassen alsof het om lijken ging en in een kaftan of wit doek gewikkeld. Mahboubeh werd vervolgens tot aan haar schouders ingegraven, Abbas tot aan zijn middel.

De omstanders hebben de twee vervolgens zoals de wet voorschrijft langzaam gedood door hen met stenen te bekogelen. Over het gebeuren zwegen de  media in alle talen, aldus de petitie. Volgens de mensenrechtenorganisaties zijn in Iran momenteel negen vrouwen en twee mannen veroordeeld tot de dood door steniging.

 

steniging

 

08-05-07

Grote lijnen van het 3de VN Klimaatrapport

Uit De Morgen van 5 mei 2007

" Het vanuit ecologisch oogpunt meest wenselijk scenario om de broeikasgassen te verminderen kost niet meer dan 3 % van het wereldwijde bnp tegen 2030. Verder worden de conclusies in het rapport " onthutsend " genoemd.

Dat is de algemene conclusie van een reeks onderliggende bevindingen en actiepunten :

1. We hebben niet de luxe van de tijd, een erg klein tijdvenstertje dus.

2. China was alsnog bereid de slotconclusies en teksten goed te keuren, ondanks het feit dat zij in eerste instantie hun economische ontwikkeling niet wilden laten beperken .

3. Willen we de opwarming van de aarde beperken tot 2° Celsius, dan dienen we de uitstoot te beperken met 50 tot 85 % tegen 2050 versus 2000. Dus een daling van 430 ppm nu tot 350/400 ppm.   

4. Zoals gezegd in de inleiding zal de kost 3 % zijn van het bnp tegen 2030 en 5.5 % tegen 2050. 

5. Als we verder doen zoals vandaag,dan geraken we in heel diepe problemen, ook genoemd " een niet meer te stoppen " reeks fenomenen. Er is dus geen enkel excuus om nog langer te wachten.

6. Veranderingen in de levensstijl en gedragspatronen kunnen bijdragen tot aanpak van klimaatverandering en luchtvervuiling , met als gevolg een betere volksgezondheid die de overheid een flinke stuiver zal opleveren.

7. Hernieuwbare energie, besparing en efficiëntie spelen daarbij een sleutelrol. Diverse vormen van overheidssteun zijn daarbij onontbeerlijk.

8. Tussen de lijnen staat ook te lezen dat kernenergie een mogelijke optie is maar.... erg duur, heeft grote nadelen en zal kwa aandeel in de electriciteitsproductie over 20 jaar niet verder staan dan vandaag ".   

 

Hvandeker : Veel nieuws staat er niet in maar het rapport bevestigt heel wat conclusies van voordien. Het is haalbaar en betaalbaar wanneer we onmiddellijk en gezamenlijk, overheid, bedrijven en particulieren reageren teneinde de schade te beperken. Niets doen is dus doemdenken : " na ons de zondvloed ".  

Dus, vrienden van de ecologie, kies voor zij die daar heel hard willen aan meewerken. Stem...

 

groenestevigemuur

 

27-04-07

China waarschijnlijk dit jaar al grootste vervuiler

" China waarschijnlijk dit jaar al grootste vervuiler

PEKING, 26 april 2007 (IPS) - China heeft de lancering van een langverwacht nationaal klimaatplan opnieuw uitgesteld. Waarschijnlijk haalt het land dit jaar als de Verenigde Staten in als grootste vervuiler op het gebied van broeikasgassen, veel eerder dan voorspeld werd.

Het is al de tweede keer deze maand dat Chinese ambtenaren de publicatie van nieuwe economische groeicijfers uitstellen. Eerder hadden ze laten verstaan dat de groei in het eerste kwartaal van 2007 nog met 11 procent was toegenomen. De Chinese economie liet in de voorbije vier jaar een gemiddelde groei van 10 procent optekenen, wat van China de derdegrootste economie in de wereld heeft gemaakt.

De groei drijft echter vrijwel volledig op het gebruik van vervuilende kolen. Bij verbranding van kolen en andere fossiele brandstoffen komen broeikasgassen zoals koolstofdioxide vrij, die volgens wetenschappers bijdragen aan de opwarming van de aarde. Vorig jaar verbrandde China meer dan 1,2 miljard ton kolen. Het land heeft bovendien ambitieuze plannen voor de bouw van een aantal nieuwe kolencentrales.

Chinese statistici zijn niet de enigen die verrast zijn door de voortgaande economische groei. Ook het Internationaal Energieagentschap (IEA), dat landen adviseert op het gebied van energie, moet zijn prognoses over China bijstellen. Analisten hadden eerder voorspeld dat de Chinese uitstoot van broeikasgassen die van de Verenigde Staten zou inhalen in 2009. Gezien de laatste ontwikkelingen zal dat volgens de IEA waarschijnlijk al binnen enkele maanden gebeuren.

Als er niets gedaan wordt, dan zal China binnen 25 jaar zelfs twee keer zoveel koolstofdioxide uitstoten als alle rijke industrielanden bij elkaar, zegt econoom Fatih Birol van het IEA.

Het uitgestelde nationale actieplan tegen klimaatverandering zal waarschijnlijk een vermindering van de uitstoot beloven, maar geen maximale uitstoot vastleggen. De Chinese leiders zien dat als een dure maatregel die de economische groei kan hinderen. Die economische groei is volgens hen belangrijk om sociale onrust in het land te voorkomen.

China wil in plaats daarvan de ‘energie-intensiteit’ verlagen, door de hoeveelheid kolen en andere brandstoffen die nodig zijn voor een bepaalde productie te verlagen. China is een van de ondertekenaars van het Kyoto Protocol dat landen verplicht om de uitstoot van broeikasgassen te beperken. Maar als opkomend ontwikkelingsland krijgt China ontheffing van een aantal verplichtingen.

De toenemende uitstoot in China vermindert het effect van pogingen elders in de wereld om de uitstoot te beperken. "Als China niet meedoet, dan heeft het internationale klimaatbeleid geen enkele kans op slagen", zegt Birol. "Alle pogingen van andere landen worden dan teniet gedaan."

Peking gaf de afgelopen maanden tegenstrijdige signalen af over de bereidheid om mee te werken aan klimaatplannen. Tijdens een bezoek aan Tokio eerder deze maand, zei de Chinese premier Wen Jiabao bereid te zijn te deel te nemen aan een toekomstig plan dat het Kyoto Protocol vervangt. De bepalingen in het Kyoto Protocol verlopen in 2012.

Anderzijds wijst Peking erop dat industrielanden de leiding moeten nemen in het terugdringen van de uitstoot, omdat zij verantwoordelijk zijn voor de opwarming van de aarde. De uitstoot per hoofd van de bevolking is in China nog altijd veel lager dan in het Westen, zo luidt het Chinese argument. En de klimaatverandering is het resultaat van een langdurige uitstoot door de rijke landen.

Categoriën: milieu - Asia and pacific - China

Auteur: Antoaneta Bezlova."

 

Uit :

e-MO* van 27 april 2007 -

 

mvauto

 

Hvandeker : De conclusie is op het eerste gezicht simpel : China moet meedoen, hoedanook. Anders hebben de inspanningen van de rest van de vervuilende wereld een te klein effect en dat werkt op termijn ontmoedigend. Maar de Chinesen wijzen de Westerse wereld aan als de schuldigen van de opwarming aan. Hoe geraken we daar uit ?

10-03-07

Zelfs in China wordt het milieu " een onderwerp"

"Chinese overheid ( en vele Chinezen) begaan met milieu, maar  geen geld voor schonere energie.

Enkele cijfers : de vervuiling kost er 400.000 mensen het leven en 16 van 20 meest vervuilde steden ter wereld bevinden zich in China. Momenteel zijn de VS nog de grootste vervuiler maar zullen in 2009 worden voorbijgestoken door China als grootste uitstoter van broeikasgassen.

Het klopt dus in zekere zin dat Tony Blair stelt dat er geen echt mondiaal akkoord over klimaatverandering mogelijk is zonder de medewerking en het akkoord van de VS, China en India. En China zegt daar geen centen voor te hebben.... "

Uit De Morgen van 5/3/2007

Hvandeker : Toch zou er een aanzet moeten gegeven worden, bv via de Chinese overheid en vooral de publieke opinie. die de bedrijven moeten dwingen om mee in het proces van veel minder vervuiling mee te stappen .

En Tony Blair mag ook eens naar zijn eigen land kijken en/of  aan Al Gore vragen ook eens langs te gaan in China en India...

6153_toparticlephoto

 

  

09:59 Gepost door hvandeker in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: china, milieu, mondiaal akkoord, tony blair |  Facebook |

11-02-07

China, India en milieu : kan dat ?

Dit korte artikeltje komt van de spiksplinternieuwe website van MO Mondiaal Magazine dat te vinden is via www.mo.be . China en India zijn nu niet echt de eerste landen waar ik aan denk wanneer er gepraat wordt over milieu. Zij hebben andere dingen in het vizier. En toch deze plannen ? ?   

" China wil biodiesel uit bossen halen

 

MILIEU/KORT, 8 februari 2007 (IPS) - Tegen 2010 wil China een bos planten ter grootte van Engeland. Het land hoopt via baanbrekende technologieën zes miljoen ton biodiesel per jaar te kunnen onttrekken aan de planten die er groeien.

Het Chinese ministerie van de Bossen wil de 13 miljoen hectare volplanten met Jatrophaplanten. De olie die afgescheiden wordt door die struik kan door een chemisch proces omgezet worden in biodiesel, een milieuvriendelijke brandstof.

Jaarlijks zouden de planten zes miljoen ton biodiesel produceren, bedoeld als brandstof voor auto's. Wagens slokken nu een derde van alle olie op die China verbruikt. Cao Qingyao, een woordvoerder van het SFA, zegt: "Dit plan maakt ons land niet alleen groener maar zal ook de stijgende vraag aan energie kunnen dekken. Het belangrijkste is dat het propere energie geeft."

China haalt het merendeel van zijn energie nog uit fossiele brandstoffen. Het land is na de Verenigde Staten en Japan de grootste importeur van olie. Om de milieuschade en de CO2-uitstoot in te perken, wil China tegen 2010 tien procent van zijn energie uit hernieuwbare bronnen halen. Tegen 2020 zou dat zestien procent moeten zijn. De Jatrophaplanten zullen zo'n dertig procent van die hernieuwbare energie leveren.

Ook in India bestudeert de overheid de mogelijkheid om Jatrophabossen aan te leggen. Tijdens een tweedaagse top over biodiesel zei de Indiase minister van Energie Murli Deoro dat er in India 60 miljoen hectare land in aanmerking komt om Jatropha aan te planten. Tegen 2012 wil India dat vijf procent van de 40 miljoen liter diesel die nu jaarlijks verbruikt wordt, uit biobrandstof komt. " 

 

water