hvandeker

Het kan dat ze dat doen, echter op het terrein van klimaat, energie, milieu ed vind ik daar weinig van terug, zowel in Vlaanderen, België, Europees als mondiaal : enkele recente voorbeelden uit de media van de laatste dagen ? Hier komen ze :

1. Italiaanse fabrieken zullen mogelijk moeten sluiten wegens de droogte. Volgens de voorzitter van de belangrijkste industriefederatie Cofindustria moeten Italiaanse fabrieken deze zomer sluiten omdat er door droogte en uitzonderlijk hoge temperaturen een stroomprobleem dreigt. Hij beschuldigt de Italiaanse regering van " kortzichtigheid " en " zelfingenomenheid " inzake het waterbeleid. Ze zouden volgens hem te weinig geïnvesteerd hebben in het waternetwerk. De regering Prodi is gesprekken gestart over de crisis, met als bedoeling de noodtoestand uit te roepen en extra middelen vrij te maken om waterverlies te vermijden. Door de droogte is maar half zoveel water dan gewoonlijk in rivieren en meren.

Hvandeker : Een zoveelste voorbeeld van " de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet " maar dat niet alleen de regering maar ook de industrie schuld heeft aan dit alles -maw een verregaande kortzichtigheid en korte termijn denken - is voor mij duidelijk. Niemand kan het laten regenen, tenzij wat truukjes worden gebruikt, noch de regering, noch de industrie. Snel en goed samenwerken om erger te voorkomen is voor het ogenblik de enige werkbare optie.     

2. Zoals vroeger in deze blog gemeld is Australië de wanhoop nabij. Het zuidoosten kreunt onder de hitte en het gebrek aan water. Het land probeert zelfs kunstmatig regen te veroorzaken door regenwolken te bezaaien met chemicaliën.

Hvandeker : Australië heeft Kyoto niet getekend en is dat voorlopig ook niet van plan, zo lijkt het. Het is verre van leedvermaak, maar ze zijn nu zelf het slachtoffer van het kortetermijndenken : steeds meer produceren want onze planeet mag onbeperkt geëxploiteerd worden. Maar op is op en regen maken met chemicaliën is een beetje voor weerman/weermaker/God spelen, toch ? Ik vindt dit alles bangelijk....

3. De maandelijkse verhuis van het Europese " circus " van Brussel naar Straatsburg kost niet alleen handenvol geld dat beter zou kunnen besteed worden. Maar vooral kost het de gemeenschap ook veel vervuiling(sgeld). Dus 200 miljoen Euro x 2 = 400 miljoen Euro. De vervuiling is gelijk aan die van 13.000 trans-Atlantische vluchten (! ). De meerderheid van de Europese parlementsleden wil dit zo snel mogelijk afschaffen, maar het is de Europese Raad die unaniem moet beslissen en Frankrijk zal blijven dwarsliggen.

Hvandeker : begrijpe wie kan, het eigen Franse geld ruikt nog steeds lekkerder dan die van de uitlaatgassen. De parlementsleden moeten er iets op vinden, zij zijn toch ook niet akkoord met dit circus en de nefaste invloed op ons klimaat.

 

" Reach : Registratie, Evaluatie en Autorisatie Chemische Stoffen is een Europese verordening die de productie, de invoer en het gebruik van chemische stoffen op een uniforme manier voor de hele EU regelt. Deze verordening zorgde voor een zeer emotioneel debat en leidde zowel bij de industrie als bij de milieuorganisaties tot bepaalde uitvergrotingen, zegt CEFIC, de Europese koepelorganisatie van de chemie.

Hoewel het nooit officieel bevestigd is, staat REACH algemeen bekend als het meest belobbyde dossier ooit , zegt Hendrik Vos, professor EU studies aan de Universiteit Gent. Maar wat zo bijzonder is, is dat de chemische lobby tegenover bijzonder goed georganiseerde milieuorganisaties kwam te staan. "

Chemie in het Europees Parlement :

Tot 2001 was de Europese wetgeving rond chemische stoffen een samenraapsel van nationale regelgevingen die het overgrote deel van de chemische stoffen ongemoeid lieten. In het oude systeem moesten de autoriteiten bewijzen dat er een probleem was met een chemische stof. De nieuwe regelgeving REACH keert de bewijslast om en legt hem bij de bedrijven. Zij moeten kunnen aantonen dat hun chemicaliën geen gevaar vormen voor het milieu en de volksgezondheid.

Het eerste voorstel van de Commissie was een ware nachtmerrie voor de industrie. Wij stonden van in het begin achter de filosofie van REACH maar voor ons was het belangrijk dat het voor de bedrijven ook toepasbaar was , zegt CEFIC.

Neen zegt een lobbyiste van Greenpeace, de chemiesecor wou REACH van bij het begin opblazen, gaven veel geld uit aan impactstudies die moesten aantonen dat REACH tot ondraaglijke kosten en immense werkloosheid zou leiden. Pas toen het duidelijk werd dat REACH er toch zou komen, zijn ze zich wat toegeeflijker gaan opstellen.

Een Groen Europarlementslid zegt : De campagne tegen REACH was een van de meest agressieve die de EU ooit meemaakte.

Maar ook de milieulobby liet zich niet onbetuigd en hebben een front gevormd met WWF, Friends of the Earth Europe, andere milieuorganisaties, consumentenorganisaties en sommige vakbonden, die allen aan hetzelfde zeel hebben getrokken. "

Uit MO nr 40, februari 2007 onder titel " Lobbyisten in Brussel, invloed is niet goedkoop.

Hvandeker : Ecologie, gezondheid en economie zijn nog steeds moeilijk te verzoenen. Het is nog teveel een " welles, nietes " spelletje en de industrielobby had blijkbaar betere papieren ( geld) dan de milieulobby, want de oorspronkelijke regelgeving is, wat ik van kenners lees,  fundamenteel uitgehold en afgezwakt . Jammer maar helaas !      

 

" We kopen veel goedkope en trendy spullen en gooien ze erg snel weg en dat is zeer slecht voor het milieu " zegt een Brits rapport dat de ecologische impact van de kledingindustrie onderzocht. " Ze zorgt voor 10 x meer impact op het milieu dan de glasindustrie en gebruikt erg veel toxische stoffen, pesticiden en chemicaliën. Door de - snelle mode - tendens is er een toename van 33 % tussen 2001 en 2005. Maar de werkgelegenheid in deze sector stijgt echter niet. Integendeel : in 1990 werkten wereldwijd nog 34 mio mensen en in 2000 nog slechts 26,5 mio in de textielsector. Vooral in China, dat is algemeen geweten.

De laatste jaren heeft consumentendruk ervoor gezorgd dat meer aandacht werd besteed aan lokale werkomstandigheden en hogere lonen, maar dit zou ook moeten gebeuren om de milieu-impact in te perken. Via onderzoek is men er achter gekomen dat consumenten ook 10 % meer willen betalen voor kleren welke op een gegarandeerde sociaal en ecologische manier werden gemaakt.  

Hoe kunnen milieubewuste consumenten daar een bijdrage toe lenen ? Enkele tips.

* Minder kleren wassen en op lagere temperatuur en met eco waspoeder.

* Koop zoveel mogelijk tweedehandskleren en deponeer oude spullen bij een instantie die recycleert.

* Gooi je droogkast buiten, als het kan en hoezeer dat uw comfort ook verminderrt.

* Huur kleren voor eenmalige gelegenheden ipv ze te kopen.

* Laat kleren herstellen of herstel ze zelf.

* Koop minder maar kwalitatief betere spullen die U jarenlang kunt dragen .

* Let bij de aanschaffing van uw wasmachine op de energie-efficiëntie.

* Strijk zo weinig mogelijk "

Hvandeker : Deze tekst uit de Morgen van 26 januari 2007 geeft wat achtergrond en een aantal overwegingen om na te denken over de aanschaf en het onderhoud van onze kleding. Uiteraard moet men eea interpreteren en zeker wat de tips betreft is selectief zijn de boodschap. Echter hoe meer tips men volgt hoe beter voor het milieu, toch ?