hvandeker

1. In de krant DM van 22/11/11 stond dit berichtje dat 100 woorden (!) in 4 zinnen (!) bevatte : In 2010 was er een record aan broeikasgassen in de atmosfeer.

Hvandeker : Dit lijkt nog amper nieuwswaarde te hebben vandaag. Vreemd en vooral beangstigend.

2. In dezelfde krant op dezelfde dag stond dat de Vlaamse lucht naar verwachting altijd maar smeriger wordt : fijn stof zorgt ervoor dat als je naast de snelweg woont even ongezond is dan 17 sigaretten roken per dag. Kinderen naast de snelweg roken dus al flink mee. Hoe meer economische activiteit, industrie en vervoer hoe meer medische risico's zoals verminderde longfunctie, COPD, toenemende klachten aan de luchtwegen, hart- en vaatziekten.

Hvandeker : Vlaanderen, logistieke draaischijf van Europa ? Waarom wil men in Antwerpen het doorgaand verkeer rond de stad ? Wat is de maatschappelijke kost voor Vlaanderen ? Lager dan de opbrengsten, dan doen we toch gewoon verder . Het is duidelijk dat er nog steeds geen draagvlak in Vlaanderen is om, zoals in andere landen, de nefaste effecten van deze vervuiling aan banden te leggen.   

3. Een jaar na de vorige overstromingen van november 2010, werd gisteren op TV teruggekeken naar de oorzaken ervan en volgens de reportagemakers is het nu voor eenieder duidelijk wat de belangrijkste oorzaken waren maar dat niemand de verantwoordelijkheid voor het foutlopen wil opnemen : de pot verwijt de ketel. Veranderingen werden na 1 jaar nauwelijks opgemerkt. Als er niets gebeurt stijgen de kansen dat zich nieuwe overstromingen voordoen op bepaalde plaatsen met 20 %. Anderen nemen het cijfer 30-60 % in de mond.

Hvandeker : Flauwe regelgeving op gebied van ruimtelijke ordening ( met weinig sluitende regels en dus controle ) zorgt ervoor dat de situatie niet ten gronde wordt aangepakt en dat er nog steeds 1000 interpretaties mogelijk zijn, met alle gevolgen van dien. Wat we zelf doen , doen we beter ?

4. Visie 18/11/2011 : Je moet de wereld niet willen redden, je kan beter anders naar de wereld leren kijken. Dat is de mening van Rudy Dhont, duurzaamheidsonderzoeker en docent bedrijfsethiek aan de KHLeuven. En dit door het versterken van de veerkracht. De veerkracht stelt de mens, de natuur, de bedrijven en de maatschappij in staat om schokken te boven te komen, je aan te passen en zo nodig te veranderen.

Hvandeker : Er is niets mis mee dat je de wereld een heel klein beetje wil veranderen, maar veerkracht helpt je daarbij een handje. Een en/en verhaal eerder....

5. Stellingen in datzelfde artikel : Verder groeien is ecologische  horror, niet verder groeien is sociale horror. En ook : We zouden het sturende principe van ' geld ' kunnen vervangen door ' rijkdom ' aan talent, water, lucht, cultuur, buren en je sociale netwerken.

Hvandeker : Niet gemakkelijk.   

Hvandeker :

In DM Magazine van dit weekend van 19-20 nov 2011 stonden interviews met ouders over hun voorspellingen met betrekking tot de toekomst van hun (klein)kinderen. Zoals altijd haal ik er die uitspraken uit welke er voor mij enigszins ' uitsprongen '. 

1. Sofie Poppe ( 37 jaar )
* Onze kinderen gaan de pineut zijn en het kind van vele ' rekeningen ' : vergrijzing, milieu, financiële en economische crisis.
* De komende afnemende welvaart is relatief : we worden er misschien niet echt armer op, maar wel minder rijk dan de rest van de wereld.
* Politici staan hoe langer hoe machtelozer tegenover onze geglobaliseerde wereld. Ze zullen niet de moed hebben om te doen wat nodig is met name ons kapitalistisch systeem fundamenteel in vraag stellen.
* Vooral de ecologische crisis bezwaart voor mij de toekomst van mijn kind. Omdat ik er in mijn naïviteit van uitga dat deze financiële crisis nog wel kan opgelost worden. De kans dat de klimaatopwarming snel zal opgelost worden is veel kleiner. Of de dreigende waterschaarste en bijhorende migratiestromen. Die ecologische crisis kan potentieel de hele wereld ontwrichten. 

2. Dennis Lagast ( 29 jaar )
* Weinig dingen zullen in prijs dalen. Ik betaal 400 Euro kinderopvang per maan en een Nederlandse collega 700 Euro. Die laatste evolutie komt er ook bij ons aan. De welvaart die onze ouders hebben gekend, krimpt.
* Onze kinderen zullen steeds dichter bij elkaar moeten wonen in kleinere wooneenheden.
* Zelfs vandaag heb je al een MBA of bijkomende competenties nodig om een verschil te maken op de markt.
* Toevallig heb je nu in België vanwege de notionele interest heel veel finanieringsvehikels. Als die regeling verdwijnt kan mijn specifieke sector snel inkrimpen. Onzekerheid troef dus, zelfs al voor mij die werkt op de group treasury van een holding.

3. Hilde Hoste ( 43 )
* Het is net of onze westerse wereld op hol is geslagen. Het lijkt erop dat die wereld best wel eens ten onder zou kunnen gaan aan onze drang naar steeds meer.
* We zitten in een transitie naar een ander systeem. Dit is een kantelmoment in de westerse geschiedenis.
* Als mijn dochters vragen of we dit weekend gaan shoppen, stel ik dat in vraag. Om hen voor te bereiden op de toekomst, moet je hen geen depressie aanpraten maar wel de waarde van de dingen bijbengen. Ze willen een nieuwe GSM maar hebben er een die werkt. Punt.
* Dat mijn ouders met veel minder materiële rijkdom ook gelukkig waren, sterkt mijn vertrouwen dat mijn kinderen niet per se ongelukkig zullen worden als ze het met minder moeten stellen.
* Wat verontrust mij nog meer dan de huidige crisis : de klimaatopwarming omdat ze nog veel minder controleerbaar is. Het gaat de slechte kant uit.

4. Valerie Pattyn ( 32 jaar )
* Ik geloof in mijn kinderen, ze zullen het wel redden. Optimisme is een morele plicht. Ik maak mij zeker zorgen, maar je laten meesleuren door angstgevoelens is het slechtste wat je nu kan doen.
* Het is stilaan zeker dat we door een materieel pijnlijke periode moeten met de vinger op de knip. Maar misschien leren wij en onze kinderen daardoor ook net wer wat echt belangrijk is in het leven.
* We staan als universitair geschoold koppel te kijken dat we hooguit een rijhuisje kunnen betalen.
* Wat mij zorgen baart, is dat de huidige competitie tussen de mensen vooral draait om geld, zelden om kwaliteit en zorg voor elkaar.
* Wie vandaag niet mee is in deze flitsende maatschappij heeft pech.

Hvandeker : er is veel hoop met zoveel ' wijze ' ouders. Realistisch, maar niet fatalistisch. Ik sta er van te kijken dat zij in deze redelijk moeilijke tijden toch meestal het hoofd koel houden en ernstig nadenken over de ' echte kwaliteit van het leven ' 

Omdat er vandaag zo weinig tijd overblijft om een overtuiging op papier of op het internet te zetten in de hoop dat het resultaat gelezen wordt, zoeken mensen soms hun heil in slogans. Deze hebben het voordeel van de bondigheid en het nadeel van de eventuele onduidelijkheid. Toch vind ik sommigen ervan en bondig en duidelijk, zoals ik onlangs mocht ervaren. Een man van 92 jaar ( ! ) maakt nog steeds pamfletten om zijn overtuiging met anderen te delen en hij stopte er me eentje in de hand, nog steeds met een zekere fierheid en gedrevenheid. Enkele slogans op dit pamflet zijn nog steeds actueel en zou ook uit de pen kunnen komen van een 20 jarige, met 72 jaar minder (levens)ervaring.

1. Wie niet van de geschiedenis leert... is gedoemd haar te herhalen.
Het kapitalistisch systeem is misdadig, baarbaars en onmenselijk. Mijn leven werd getekend door roof- en godsdienstoorlogen. We werden altijd belogen, bedrogen en bestolen door de overheid, de geldmachten, de reclame en de dogma's.

2. Vrede en waarheid zit in de opvoeding.
Men leerde mij mooie principes, maar leerde ook snel het verschil tussen mooie principes en praktijk. Ik moest in de oorlog mensen doodschieten omwille van mooie principes, in opdracht van het ' vaderland '. Dit klopte niet natuurlijk.

3. Iedereen gelijk betekent niet iedereen hetzelfde.
Men wilde mij inlijven in een doodspeloton om leiders van de vrede en van de KP om te brengen. Ik heb dat geweigerd. Wie na de wereldoorlog voor de vrede was, noemde men een communist en daarom ben ik dat ook geworden en ben er fier op.      

4. De aarde geeft genoeg voor ieders behoefte, niet voor ieders hebzucht.
Wij eisten een vakbond die niet ten dienste stond van de politieke partijen, waardoor de macht van de politiek ook werd versterkt door de verdeeldheid van die vakbonden. Daardoor kan alles duurder worden gemaakt en onze verworvenheden afgenomen, stilaan maar zeker . Het afpakken van de index, het brugpensioen, de werkzekerheid, de steun zorgt ervoor dat het failliete systeem wordt betaald. Zie Dexia... De democratie wordt afgebroken.

Natuurlijk zijn niet alle slogans, met onderliggende toelichting, helemaal juist. Maar dat een 92 jarige dat op papier zet en gelezen wordt vind ik uitzonderlijk. Het doet me denken aan Stéphane Hessel, een leeftijdgenoot met evenveel ervaring die de overtuiging nog steeds in zich heeft en die met de wereld wil delen. Beiden zeggen ' wees verontwaardigd en steek je nek uit '. Knappe mensen, toch ?       

Ik kan er mij iets bij voorstellen. Maar de definitie die ik vandaag 9-11-11 gelezen heb in DM en die blijkbaar afkomstig is van onze Vlaamse regering deed me even naar adem happen. Maak vast die veiligheidsgordels...

Een belevingswinkel is :

' Een winkel waar het beleven van een ervaring - plezier, geestelijke of intellectuele verrijking, een gevoel van betrokkenheid, het prikkelen van zintuigen, een emotie - wordt nagestreefd door middel van elementen zoals authenticiteit, actieve klantenparticipatie, try and buy formules, het design van de winkel, de geleverde services, waardoor dit belevingsaspect centraal staat in verhouding tot het louter fysiek verkopen van het product '.

Ziezo, eenvoudig toch ? Als je een winkel wil houden welke voldoet aan deze definitie, mag je 'm onderdak proberen te krijgen bij UPLACE.
Een potentiële bakker(in) zal zich echter eerst moeten buigen over volgende vragen :

Zal mijn pistolet plezier verschaffen ?
Zal mijn brood leiden tot geestelijke of intellectuele verrijking ? 
Zal mijn klant zich betrokken voelen bij het bakken van de sandwiches ?
Prikkelen mijn koffiekoeken voldoende de zintuigen ?
Vindt de klant mijn Tom Poezen voldoende authentiek ?
Welke actieve participatie kan ik mijn klanten geven bij het voorbakken ?
Mogen mijn klanten eerst een sneetje rozijnenbrood proeven en nadien beslissen of ze dat brood kopen ?
Vinden ze de opstelling van de broodsnijmachine, de toog, de rekken OK ?
Zijn we voldoende beleefd en sluiten we de deur als de klant het pand verlaat ?

Of verkopen we gewoon lekker brood, krakende pistolets, geurige koffiekoeken, smakelijke patékes zoals vroeger ?
Als we voor dit laatste kiezen, komen we er lekker niet in... in UPLACE en dan moeten we maar een plaatsje zoeken in een of ander obscuur winkelstraatje in de buurt, in Vilvoorde of Leuven, waar weinig of niets te beleven is volgens de Vlaamse regering.

En de consument kan een Euro maar één keer uitgeven. Zal zij/hij iets willen beleven, met de wagen ( stilstaan in de file bijvoorbeeld, of dure brandstof verbruiken ) of wil zij/hij niets beleven en gewoon zijn pistolekes kopen achter de hoek, een babbeltje doen met de buren, in de watten gelegd worden door de bakker(in) ?

Hvandeker :  Try and buy, uplace, emoties... waar halen ze het en wie begrijpt en gelooft die mensen nog ? Ik dacht even , bij het lezen van de definitie, dat het over een gewoon hoerenkot ging.

Dat is de titel van een goed artikel in DM Magazine van 5 nov 2011, dat handelt over het boekje ' Indignez vous ' geschreven door Stéphane Hessel een tijdje geleden. Omdat eenieder een zelfde tekst op haar/zijn manier interpreteert ga ik zelf de passages aangeven die mij hebben getroffen en al mijn aandacht hebben gekregen. Om te beginnen vind ik het fantastisch dat iemand van 94 jaar de aandacht krijgt van vele jongeren. Vergrijzing moet niet altijd als probleem worden voorgesteld...

1. Hessel gaat akkoord dat het niet volstaat om alleen maar verontwaardigd te zijn en verder niks. Er is een volgende stap noodzakelijk : engageer je.

2. De bezetters ( oa Occupy Wall Street ) hebben, in tegenstelling tot de critici die iets anders zeggen, wel een relatief eenvoudige boodschap : De internationale financiële wereld werkt niet goed en de politiek staat erbij en kijkt ernaar. Onze noden en rechten worden niet meer krachtdadig door onze politici verdedigd. Ook de vakbonden en andere overheidsinstellingen zijn hun vertrouwen kwijt en dat vind ik een gevaarlijke situatie. Ik begrijp het maar keur het niet goed.

3. Wie aan de kant blijft staan, bereikt niks. Daarom pleit ik voor vernieuwd engagement want als je in een democratie leeft en je voelt je onbegrepen dan moet je partijen overtuigen van je gelijk. Enthousiasme alleen levert weinig tot geen resultaat op. Ik begrijp het wantrouwen van jongeren ten aanzien van de politici. In plaats van zich te laten domineren door politieke partijen raad ik hen aan om de partijen te heroveren en zelf te domineren. 

4. Velen onder ons zijn onverschillig geworden en zijn hun boosheid verloren omdat die bedolven is geraakt onder het materialisme : huis, vakantie, auto, computer,... Er is geen herkenbare vijand meer, want financiële instellingen en hedge funds zijn niet eenduidig.  Maar veroorzaken heel veel kwaad. Ik maak me zorgen om het groeiend aantal mensen dat ontmoedigd raakt omdat ze er niet meer in slagen hun idealen te realiseren.   

Als toemaatje nog dit. David Van Reybrouck ( G1000) stelt in datzelfde artikel : Het pamflet van Hessel was een wake-up call voor mij en vele jonge mensen wereldwijd. Het mooie is dat hij niet alleen waarschuwt tegen onverschilligheid en oproep tot verontwaardiging, maar nog een stap verder zet door aan te dringen op engagement en ons lot zelf in handen te nemen, los van organisaties en instellingen. De burger staat centraal in het verzet en de indignado's lieten zich door Hessel inspireren inzake economische motieven, de G1000 inzake democratie.

Hvandeker : Zowel de boodschap van Hessel als die van Van Reybrouck is redelijk duidelijk voormij, maar er zit ook enige tegenspraak in. Als Van Reybrouck zegt dat de burger zijn lot zelf in handen moet nemen, los van organisaties en instellingen en Hessel zegt dat de burger zich moet engageren in politieke partijen, dan is dat niet zo eenduidig voor mij want ik beschouw politieke partijen toch ook als organisaties, binnen bepaalde vormen van democratie. En zich engageren is een probleem voor mensen die stilaan ontmoedigd geraken omwille van het systeem dat volgens hen gedomineerd wordt door vijanden waarvan we geen hoogte krijgen en eerder virtueel dan werkelijk zijn.