21-12-10

100 Euro x 10.000 mensen = 10 Euro x 100.000 mensen

6283_toparticlephoto_1.jpg

Dat is de redenering die de grotere multinationals huldigen om vaste voet te krijgen bij de 5 miljard ( 80 % van de wereldbevolking ) allerarmste consumenten, vooral in de steden en het platteland van Azië en Afrika , die tot nog toe onder hun commerciële radar bleven.

Onder de titel ' Hoe kapitalisme levens kan redden ' , verschenen in DM van 15 november 2010, wordt duidelijk uit de doeken gedaan hoe ' de multinationals de derde wereld kunnen redden, maar ook hoe de derde wereld de multinationals kunnen redden '. Want de westerse markt is stilgevallen, lees oververzadigd. En hun hoofdkwartieren en Onderzoek en Ontwikkeling afdelingen verhuizen naar daar.

Er worden met name goedkope , eenvoudige maar toch degelijke kwaliteitsvolle produkten gemaakt specifiek voor die doelgroep, maar met oneindig kleinere winstmarges alleen daar verkocht : General Electric met zijn Mac 400 ( een ECG, herkenner van hartziekten ) of zijn ziekenhuisscanner van 15.000 dollar - een fractie van een normaal 100.000 dollar equivalent- , Unilever en Procter & Gamble met heel kleine verpakkingen, Godrej & Boyce met hun ijskast op batterijen van 70 dollar, Tata met zijn auto van 2.500 dollar , de Nano,  D. Light met lampjes op zonne-energie, Intel met zijn computertjes van 300 dollar, Global Easy Water Product met een mobiel irrigatiesysteem van 32,50 dollar, een robuuste spotgoedkope  waterzuiveraar van 22 dollar plus een filter van 6 dollars, enz.

Ze doen dat natuurlijk niet alleen om in de gunst te komen van de derde wereld, maar ook om hun globale winsten veilig te stellen en in de derde wereld niet van de kaart te worden geveegd door de lokale bedrijven zoals Arcelor Mittal, Lenovo, Suzlons, Goldwings, enz.  De redenering : ook de allerarmsten hebben allemaal samen miljarden te besteden,  maar bedrijven moeten hen wel goedkope en nuttige producten leveren.

Hvandeker : het lijkt op een win-winsituatie , zoals in de aanhef gesteld. Maar toch stemt dit alles tot reflectie. Het rekensommetje in de titel is natuurlijk juist  en sommige produkten redelijk correct, maar hoe kunnen de multinationals tegelijk degelijke en toch goedkope producten maken ? Wie maakt ze en hoeveel worden die mensen betaald ? Is er een ' cradle to cradle ' reflex bij het ontwerp ? Zou het kunnen dat het zoontje een goedkoop product maakt dat door de vader gekocht wordt met zijn laatste centen, vaststelt dat het snel stuk is en dan in de achtertuin van zijn broer dumpt ? Bezie ik dit teveel met een westerse, kritische reflex ? En bovendien : betalen wij - in het rijkere Westen -  al jaren onze producten veel en veel te duur ?   Maar dat is eigenlijk buiten de kwestie en zelfs vijgen na Pasen...

21:02 Gepost door hvandeker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.