03-08-09

Waarom een oorlog alleen maar verliezers kent.

nieuwzeeland

Misschien kan je eens een stukje uit het dagboek van Luitenant Mark Evison lezen. Hij sneuvelde na 4 weken Afghanistan. Enkele van mijn selecties uit een ruimere selectie, te lezen in DM van 3 augustus 2009.


15 april : ' Maar ik voel me onzeker. Ik zit op dit moment op de luchthaven van Kandahar, in een versterkte tent, bij neonlicht. Daardoor besef ik nog niet echt waar ik ben beland.
16 april : Het beeld - midden in de woestijn, 
omringd door woeste bergen, een vlakte en zandzakjes van 6 meter hoog - heeft zo'n impact dat het niet eens lijkt alsof er oorlog heerst en er op enkele kilometers mensen zitten die het op jou gemunt hebben. Bovendien is het eten hier fantastisch, er is een Pizza Hut en een internetzaal, waar je sneller kan surfen dan thuis.
17 april : De mannen lijken tot op zekere hoogte voorbereid. Toch zal hun mentale toestand bepalend zijn en ik vrees dat ze zullen afhaken. En als dat zo is, hoe breng ik hen op andere gedachten ? Het wordt een zware taak.

21 april : Het is onrespectvol om een peloton naar een gevaarlijke plek te sturen met water en slechts 1 medisch pakket. De mannen zullen verwondingen oplopen die ik niet kan verzorgen. Misschien treedt de dood in, terwijl we het hadden kunnen vermijden. We balanceren op een slappe koord en zullen sneuvelen, tenzij er ingrijpende maatregelen worden genomen.
26 april : Ten zuidwesten van Haji-Alem zijn er strijdposten van de taliban. Het is geen plek waar je naartoe trekt met soldaten die geen ervaring hebben op dit terrein en de gevechtsignalen niet kennen. Die dingen leer je pas met de jaren.
27 april : Ik heb nog nooit zo'n hitte meegemaakt. De omgeving van de muren van het fort is een soort oven. De warmte wijkt niet en de schaduw maakt geen verschil.

30 april : We worden plots geconfronteerd met de realiteit. X, een jeugdvriend, kan het nieuws van de dood van sergeant Fasfous, op patrouille, niet verwerken en moet de komende dagen nauwlettend gevolgd worden. Het leven is erg breekbaar en kan hier plots eindigen.
1 mei : Toch heb ik een immense schrik om verkeerde beslissingen te nemen. Ik ben 
verantwoordelijk voor elke persoon op deze basis. We zullen niet altijd even veel geluk hebben als vandaag. Ik heb wel bewezen dat ik niet zal blokkeren als ik nog eens beschoten wordt. Waarschijnlijk gebeurt dit vrij snel.
2 mei : Toch is het een afknapper dat we hier niet kunnen telefoneren. Sommige mannen hebben al 3 weken niet meer met vrouw en kinderen kunnen spreken. Dat is vreselijk. Hoewel ik de laatste in de rij ben, zou ik graag met mams bellen. Hopelijk lukt dat in de komende weken.

3 mei : We missen concrete richtlijnen van bovenaf om hier goed werk te kunnen leveren. Ik moet nog steeds duidelijkheid krijgen over wat ik hier echt kom doen.
7 mei : ik had beter niet aan mams verteld over de hinderlaag van een paar dagen geleden. Maar ik ben zeker dat ze apprecieert wat ik hier doe. Het is allemaal moeilijk te vatten omdat dit een compleet andere wereld is. Hopelijk helpt dit dagboek om de dingen in perspectief te plaatsen als je het thuis leest.... '

Mark werd dodelijk geraakt tijdens een patrouille op 9 mei. Hij liep in een hinderlaag en beval zijn mannen om dekking te zoeken. Binnen het uur verloor hij het bewustzijn door zwaar bloedverlies. Daarna ontwaakte hij niet meer...

Zie ook op Facebook de groep met als naam : ' Mark Evison Foundation' om er meer van te weten.

En terwijl in Afghanistan Britten- en vele anderen -  sneuvelen ( voor wat eigenlijk, zelfs zij weten er niet veel over ) wordt er in London gepraat over ' onkostennota's '.

23:07 Gepost door hvandeker in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: afghanistan, taliban, mark evison |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.