14-08-08

Convivialité

Een stukje uit een stukje uit een brief , gericht aan ene Maud Bekaert ( letterbeeldhouwster , maar dat geheel terzijde ) vanwege ene Pierre Darge ( reist gedurende 16 weken snel en ecologisch met de TGV naar het Franse Zuiden , maar ook dat enigszins terzijde ) weerhield vandaag mijn aandacht. Te lezen in de weekend Knack van vandaag. Niet dat ik iets tegen snel en nog wel ecologisch reizen heb, integendeel. Wel omdat mijn eerste reactie op dit kleinood totaal tegengesteld is aan mijn tweede en ook volgende reacties.

" Vanmiddag, in een behoefte om onder gewone mensen te komen, ontvluchtte ik de windstille warmte van mijn schrijfplek en zocht in het hoger gelegen dorpje Goult de vertrouwde koelte van het terras van de Café de la Poste voor de lunch. De plek is me om vele redenen dierbaar en niet het minst om de combinatie van café-krantenwinkel-tabaksleverancier, waar toeristen en buitenlui schouder aan schouder zitten voor een pastis, een lichte pasta. En daar op die plek, met haar vanzelfsprekende convivialité , zag ik opeeens hoe het leven in het noorden naar een absurd hoogtepunt aan het groeien is, waarin auto's zullen stilstaan, mensen elkaar steeds agressiever naar het leven staan, normen vervagen, het recht van de sterkste de overhand neemt en alle respect langzaam verloren gaat. Een wereld van spanningen en frustraties, van haast en oppervlakkigheid, van afgunst en egoïsme. En terwijl ik een glas witte wijn als aperitief nam, bedacht ik dat ik van zo'n wereld geen deel wens uit te maken ".   

Goed geschreven dat wel. En daarom was ik er bijna ingetrapt... Maar wat een vreemd en negatief beeld hangt die man op als hij  " het Noorden " vergelijkt met " het Zuiden ". Eigenlijk zegt hij ' laat mij maar voor altijd op mijn terrasje in het Zuiden zitten met mijn glas witte wijn voor de lunch , want waar ik nu woon is de wereld toch al naar de knoppen '. Van geestelijke agressie, normvervaging, weinig respect voor het stuk op de aardbol waar zijn wortels liggen, oppervlakkigheid en egoïsme gesproken. Maar toch, ook ik was er bijna ingetrapt omdat zijn beschrijving ervoor zorgt dat de boodschap ' mooi verpakt en aanneembaar en niet helemaal onjuist is '. Alleen, ook helemaal niet juist want veel te negatief en weinig realistisch. Sorry man,ik gun je de romantiek maar vakanteliefdes - hoe mooi en aanneembaar ook - gaan meestal snel voorbij. Graaf je niet in, steek je hoofd uit, open je ogen en oordeel niet in een snelle roes want je bent een goede observeerder en je hebt een erg vlotte pen. Ik heb van je stukje genoten, op enkele passages na.   

Maar keer wel tijdig terug.

6837_toparticlephoto
   

 

15:39 Gepost door hvandeker in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: darge pierre, maud bekaert, convivialite |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.