28-04-08

Voedsel is geen koopwaar zoals de andere, deel 3

fruit
Dat er steeds meer mensen in de knoei geraken door de wereldwijde voedselcrisis, met de oorzaken als vicieuze cirkels eromheen, kan men overal lezen. Lees ook de delen 1 en 2 op mijn blog van een weekje geleden. Wat echt nieuw is, sinds de voedselprijzen uit de pan zijn beginnen rijzen de laatste 6 maanden, zijn de 100 miljoen " nieuwe " armen, ten gevolge van het feit dat iedereen daardoor op de voedselladder minstens 1 sport naar beneden wordt geduwd. En dan gaan vooral onderaan mensen hun weinige houvast verliezen.

Het wereldvoedselprogramma van de VN, het WFP, geeft noodhulp zoveel ze kan en afhankelijk van het geld dat ze ontvangen. Maar de crisis wordt ook een uitdaging genoemd voor de globalisering. Sommigen noemen ze ' de grootste uitdaging waar het WFP tegen aan kijkt in haar 45-jarige geschiedenis. Dan komt onvermijdelijk de vraag : moet men gaan naar meer of minder globalisering. Het is bijna onvermijdelijk dat er polarisatie optreedt in dat verband. Enerzijds de groep mensen die beweren dat - mits het voldoen aan een aantal voorwaarden zoals meer regelgeving en de medewerking van oa distributie - de lokale productie van landbouwgewassen er kan voor zorgen dat de wereld op een adequate en rechtvaardige manier zelfs ruim van voedsel kan voorzien worden. En anderzijds de groep die niet terug wil naar wat zij noemen " kleinschalige landbouwromantiek "maar voluit de kaart willen trekken van nog grotere, gesofistikeerde en hoogtechnologische agro-industriën die voedselvraag en - aanbod perfect kunnen op elkaar afstemmen en managen.

Wat er ook van zij : de huidige landbouwcrisis zal op termijn het gezicht van de wereld ( moeten ) veranderen. Landbouw kan niet louter beschouwd worden als een productiesector, maar moet ook zorgen dat sociale, economische en ecologische thema's samen sporen.  

Bron De Morgen dd 23 en 26 april 2008

Hvandeker : Helemaal akkoord met de conclusie, maar de weg ernaartoe geeft mij een gevoel van " hoog tijd " voor een verstandige keuze, die volgens mij eerder in de kleinschaligheid ligt, wat extra druk zet op de lokale regeringen teneinde de modaliteiten te voorzien binnen dewelke kleinschaligheid van start kan gaan. Daarnaast kunnen enkele grotere bedrijven voor iets meer ruggengraat zorgen. Maar niet omgekeerd, dan telt alleen de bottomline, vrees ik, en dus de weldoorvoede aandeelhouder. En zoals gezegd in de titel : voedsel is geen koopwaar, maar een basisbehoefte en mag niet overgelaten worden aan gewone " marktmechanismen. Zoals trouwens lucht, water en energie.

De commentaren zijn gesloten.